මෑතක චරණ ටීවී එකේ ප්රචාරයවු සිනමා පටයක් බැළුවා. එය ගාන්ධි අනුගාමියෙකුගේ චරිතයක් වටා ගෙතුන කතාවක්.
සිනමා පටය පටන්ගන්නේ සුදු වතින් සැරසුන ඔහු බසයකින් පැමින බහිනවා.
බැහැලා ප්රසිද්ධ වැසිකිලි යට යනවා.
ගිහින් එන අයගේ අප්රසන්න මුහුණු දකිනවා. ඔහුත් ගියාම දකින්නේ අප්රසන්න දර්ශනයක්.
ආපහු එන ඔහු ප්ලාස්ටික් බාල්දි , මුස්න වැනි වැසිකිලිය පවිත්ර කිරීමට අවශ්ය උපකරන කිහිපයක් මිළදී ගන්නවා.
ඒවත් රැගෙන යන ඔහු නැවත වැසිකිළියට ගොස් පිරිසිදු කර පිටව යනවා.
මට මේ කතාවත් එක්ක සිහිපත් වුනේ මහගම සේකරයන් පිලිබද පුවතක්.
මේ කියන කාලේ මහගම ලලිත කලා විද්යාලයේ විදුහල්පති.
වර්තමානයේ සෞන්දර්ය විශ්ව විද්යාලය. තනතුර - උප කුළපති
සවදක් මහගමයන් කාර්යාලයට එන කොට සිසුවෝ වර්ජණයක. කාර්යාලය වටලලා
මහගමයන් සන්සුන්ව මේ සිසුන් ගෙන් අහනවා
“මොකද මේ ළමයි………?”
“සර්..අපෙ වැසිකිළි සෝදලා නෑ! ඒවා සෝදනකල් අපි පංතිවලට යන්නෙ නෑ!” කාරනාව පහදනවා.
“හ්ම්…….” මහගමයන් කාර්යාලය ඇතුලට ගියා.
ශිෂ්යයයො බලාන හිටියා.
විසදුමක් දෙනකම්.
“දැන් මොකක්හරි ක්රියා මාර්ගයක් ගනී…..” නැත්නම් අපි දිගටම වර්ජනේ..
කාලය ගෙවීයනවා …. පැයක් දෙකක්..
ඔන්න මහගමයන් කාර්යාලයෙන් එළියට විත් සිසුන් හමුවෙනවා
ලේන්සුවෙන් අත් පිහිදමින්……………..
“හරි……අන්න මම ඒවා සේදුවා…!
දැන් ඔය ළමයි පංති වලට යන්න…….”
වර්ජණය ඉවරයි…
