කයි කතන්දර හැදෙනෙ හින්දා කාටවත් නොකියා හංගා ගෙන ඉන්න කතාත් තියෙනවා. සමහර කතා මතක් වෙන කොටත් මහ මොකක්ද වගෙයි. කවුරුවත් මතක් කරපුවමත් හිතෙනවා කරපු මෝඩ කම් කියලා….ඔය පරන ආදර කතා වගේ.

ඔය කතා කාලෙන් කාලෙට විශ්ලේශනය වෙන්නේ එක එකතාලෙට. එක කාලයක් මහා වේදනාවෙන් සිහිපත් කරපු කතා තව කාලෙක විහිළු කතා වෙනවා.යථා ස්වරූපය අදුනා ගන්න බොහෝ කල් යනවා.

ඒ අතරමැද අත්දැකීම් ලබනවා. සමාන අත්දැකීම් තුලනය කරලා බලනවා.

පෙරලිච්ච පිට හොදයි කියනවා.

අද ඔක්තෝබර් මාසේ විසිවෙනිදා. පරණ කතාවක් නිමාවට පත් කරලා අළුත් කතාවක් ලියන්න පටන් අරන් අවුරුදු හතලිස් අටක්.

සුබවාදි කතාවක්……ඇත්තෙන්ම පෙරළුන පිට හොද කතාවක් ලියවෙලා.

අවුරුදු හතලිස් අටකටත් පෙර කතාවක් කියන්නම්.

සමනල වැව පුරවන්න බෙලිහුල්ඔය ගලා එනවා කියලා කියන්නේ වර්තමානයේ. මේ කියන කතාව වළවේ ගගට එකතු වෙලා බෙලිහුල්ඔය කල්තොට වෙල්යායවල් සරු කරන්න හාදු දිදී දුවිලි ඇල්ල වර්නවත් කරමින් ගලා බසින කාලේ.

සමනල වේල්ල ඉදිකරන්න පිඹුරුපත් හදමින් හිටපු කාලේ.

ඒ කාලේ මෝස්තරයට වගෙත් රැකියාවටත් ජනී ජනයා සමනල ඉවුරේ මැණික් ගල් හොයනවා.

සමහර අයට වාසිත් වෙනවා. සමහර අය සූදු කෙලින්නා වගේ හැමදාමත් ගං ඉවුර පීරනවා.දිනනවා වගේම පරදිනවා.

අපිත් දවසක් මැණික් හොයන්න ගියා.

කොල්ලෝ කුරුට්ටෝ පස් දෙනෙක්ගේ සෙට් එකක්.

දවස් දෙකතුනකට කෑම බීමත් අරගෙන ගග අයිනේ වාඩියකුත් අටවගෙන වැඩේට බැස්සා.

අපි එකෙක්වත් මැණික් ගැන හාංකවිස්සියක් දන්නේ නෑ. ඒ වුනත් වැඩේ ජොලි.

උයනවා පිහනවා .කනවා බොනවා.

ගිණි මැල ගහගෙන වනන්තරේ මදුරුවෝ තලමින් ජොලියේ දවස ගෙවනව‍ෙ

දවල් කාලෙට නොයෙක් නොයෙක් අය ගගට එනවා.

රැල්ලට වගේ කෙල්ලෝ කෙල්ලෝ මැණික් හොයන්න ඇවිත් හවසට යනවා. අපිත් එක්ක යාවජීව මැණික් හොයන සාමාජිකයන්ගේ පැල් කොටත් තිබුනා.

ඒ හින්දා තනියක් නෑ..

ඔහොම දවස් දෙක තුනක් ඉදලා කන බොන දේවලුත් හිග වෙන කොට අපි ගෙවල් වලට එන්න සැළසුම් කලා.

හම්බු වුන මැණිකකුත් නෑහැ. දන්න මැණිකකුත් තිබුනේ නැහැ.

ආපහු එන්න පෙරදා දවල් ගගේ ප්‍රිය සම්භාෂණයක්. ගගට සමු දෙන්න.

ඒ කලේ   නාගසලම් වීදියේ සුප්‍රසිද්ධ වෙද මහත්තෙක් ගුලියක් හදලා වෙළද පලට එක්කරනවා පත්තරවලත් ගුලිය ගැන දැන්වීම් එහෙමත් තියෙනවා. කාලේ හැටියට ප්‍රසිද්ධ ගුලියක්.

අපේ සගයෙක් මේ ගුලිය ඖෂධයක් කියලා භාවිතා කරනවා.එදා දවල් කෑමට පෙර එක එකාට මේ යකා ගුලි පෙව්වා.

මට උනේ හරි අලකලංචියක්. ඉිසේ බර ගතියක් දැනෙනවා. ටිකින් ටික නිදිමතත් එක්ක කරකැවිල්ලක් වගෙයි. 

මම දිග පලල තියෙන ඇදක් වගේ ගලක නිදි. ගල හයියෙන් බදා ගෙන . මට ගල පෙල්ලෙයි කියලත් හිතෙනවා. සම්මජාති පෙරෙලෙන්න තියා හිතන්නවත් බැරි ගලක්.

ඔන්න ටික වෙලාවක් යන කොට ගල පාවෙනවා. මාත් එක්කම..

ඒක ජොලි ආතල් එකක්.

මම වැටෙයි කියලා ගල බදා ගෙන අහසේ පාවෙනවා. වළාකුල් වලටත් උඩින්.

කොච්චර වෙලාවක් පාවුනාද දන්නේ නැහැ. මට ඇහෙරෙන කොට වාඩියේ..

එහෛම ආතලුත් ජීවිතෙට ලැබිලා තියෙනවා .

මේ පරණ කථාවක් එතකොට අපි තනිකඩයෝ. අවුරුදු පනහක් විතර පරණ වුනත් තාමත් මතක තියෙනවා.

කොළඹ - අම්පාර බස් එක පිටකොටුව මධ්‍යම බස් නැවතුමෙන් ගමන් ආරම්භ කරන්නේ 19.30පැයට. මේ බස් රථය බෙලිහුල්ඔය පසු කරන්නේ 00.30 පැයට.

බෙලිහුල්ඔය අපේ ගම නේ !.

ඒ බස් එක ගැන.

හද නැති කරුවළ දවසක ආරි කතා කරනවා  “ මහත්තයෝ අපි දඩයමේ යමු “ කියලා.

ආරිත් එක්ක වැඩකරපු සෙට් එකක මමත් ආගන්තුක සාමාජීකයෙක්.

වැඩ බිමක තිබුන ට්‍රැක්ටර් , බේබි ඩම්පර් ,වගේ සැහැල්ලු යන්ත්‍රෝපකරණ තමයි අපේ වාහන.

ආරි පදිංචි වෙලා ඉන්නේ අපිට වඩා කිලෝ මීටර් 12 කටත් එහා දුරින් එයාගේ ගමේ.

ගම වළව ගගට මායිම් වෙලා තියෙන්නේ. එගෙඩ මහ වනන්තරේ.

මේ වනන්තරේ තමයි අපේ දඩබිම.

ආරිට තුවක්කුවක් තියෙනවා. බලපත්‍ර සහිත.

කිතුල් ගහක් දෙකක් මැදලා පැණි හදනවා කිව්වත් වැඩිපුර පැහෙන්නේ රා .

දැන් හිතා ගන්න පුළුවන්නේ මේ ගමනෙදී රා පොඩ්ඩකුත් රහ බලන්න පුළුවන් වෙනවා කියලා.

ආරිගේ මැණිකේ කටට රහට උයනවා. පොඩ්ඩක් පදම් වෙලා දඩයමෙත් ගිහින් රෑට බතට දඩ මස් එක්ක රතු හාලේ බතුත් සප්පායම් වෙලා එන්නයි අපේ අදහස.

ඔන්න හවස් යාමේ ඉර ගිලෙන්න තියෙද්දී බේබි ඩම්පර් දෙකක නැගිලා අපි හතර පස් දෙනා දඩ කෙළියට පිටත් වුනා.

පැයක් හමාරකින් පස්සේ ආරි අපිව පිළිගත්තා. දැන් හතට කිට්ටුයි.

ආරි කිව්වා.

අපි දැන් පිටත් වෙමු නේද ? කියලා.

කණ්ඩායමේ අණ දෙන්න ා ආරි කියන දෙයක් අහන්න එපාය.

ගගෙන් එගොඩ වෙලා කැලෑවට වැදුන .අපිට කතා බහ බෑ. සද්ද බද්ද බැහැ. කොළයක් වත් පොඩි නොවෙන තාලෙට අඩිය තියන්න ඕනි. ආරිගේ නියෝග.

ඔහොම පැය දෙ තුනක් ඇවිදලාත් ලොකු දඩයමක් කර ගන්න බැරිව පුංචි සත්තු දෙන්නෙක් එලා ගෙන ආපහු ආවා.

ආරිගේ පාටිය.ඇගපතේ රිදුම් යන්නත් එක්ක කිතුල් රා….කටගැස්මට උණු උණුවේ මස්, තම්බපු මයියොක්කා ….

ඒ අතර ආරි මැණිකෙට උදව්වට රෑට බත පිහිනවා….

දැන් රෑ …..එකට දෙකට කිට්ටුයි.

කාලා බීලා ආපහු හැරුනා බේබි ඩම්පර් දෙකේ යුද්දෙට ගිහින් ආපහු එනසොල්දාදුවො වගේ සිංදු කෑලිත් කිය කියා පල්ලම් බහිනවා..

ඒ එන අතර මග පාරේ තාර කරත්තයක්.

එකෙක් කියාපි “ අදිමුද පාර මැදට “ කියලා 

“හරි මචං අදිමු “ එක හඩින් අනුමැතිය.

දෙන්නෙක් ඉස්සරහින් අදිනවා. තුන් දෙනෙක් පස්සෙන් තල්ළු කරනවා.

පාර මැද්දේ තාර කරත්තේ….

ඇදලා තිබ්බට දැන් බයේ බෑ…හනි හනිකට ඩම්බර් දෙකට නැගිලා නවාතැන් වලට රිංගලා ගැහී ගැහී නින්දට තතනලා එළිය වට්ට ගත්තා.

එදා කරුමෙට රෑ අම්පාර බස් එක පැය දෙකක් විතර පමා වෙලා.

මේ හුටපටයට පස්සේ එතන පහුකරන්න ඇවිත් තියෙන්නේ..බස් එක මංකොල්ල කන්න පාර හරස් කරලා කියලා බය වෙලා.

ආ වේගෙන්ම ආපසු හරවා ගෙන පොලිසියට ගිහින් .පොලිසියත් එක්ක ඇවිත් පාර ඇරගෙන.

මළ කෙලියයි.පාන්දර කතා ගොඩයි.

අපි අවුරුදු ගානක් කට හෙල්ළුවේ නෑ මේ ගැන බකමූ‍නෝ වගේ