පුහු මානය

ඉතා සුපසන් සෙන් ගුරුවරයෙක් හිටියේය. 

ඔහූ බොහෝ ප්‍රසිද්ධ වූයේ මිනිසුන්ගේ පුහු මාන්නය බිඳලන්නෙක් ලෙසයි. 

දිනක් ඔහු ගමනක යද්දී බොහෝ රෑ බෝ විය. ඔහු නැවතීමට තැනක් හොයාගෙන දිගටම ගමන් කළේය.
ඔහුට ඈත සකුරා මල් අතු අතරින් විරාජමාන වූ මාළිගයක් දිස් විය. 

පළාතේ ප්‍රධාන සමුරායිවරයා ජීවත් වූයේ එම මාළිගයෙහිය. 

සෙන් ගුරුතුමා මාළිගාවේ දොර අසළට සැපත් වෙත්ම සමුරායි වරයා ඔහුව හඳුනා ගත්තේය.

"සුබ සැන්දෑවක් ගුරුතුමනී, මගෙන් මොනවද කෙරෙන්න ඕනෙ?"
සමුරායි වරයා ගුරුතුමාව පිළිගත්තේය.
"අද රෑට මට මේ අම්බලමේ නවාතැන් ගන්න පුළුවන්ද ?"
ගුරුතුමා ඔහූගේ අවශ්‍යතාව පැවසීය. ගුරුතුමාගේ වචනවලට සමුරායි වරයා මහත් සේ කිපුණි.
"මේක අම්බලමක් වුනේ කොහොමද​? මේක මගේ පරම්පරාවෙ මාළිගාව​."
සමුරායි වරයා මාළිගයේ අගය පහදන්නට විය.
"ඒකට මට සමාවෙන්න​. ඔබට කලින් මෙහෙ හිටියෙ කවුද​ කියල දැනගන්න පුළුවන්ද?"
ගුරුතුමාගෙන් ප්‍රශ්නයකි.
"මගේ පියා"
සමුරායි වරයා ගුරුතුමා අසන සෑම ප්‍රශ්නයකටම ආඩම්බරයෙන් පිළිතුරු දෙන්නට විය
"දැන් ඔහු කොහේද?"
"ඔහු මිය ගිහින්"
"හොඳයි. ඊට කලින් මෙහෙ හිටියෙ කවුද​?"
සෙන් ගුරුතුමා ඊ ළඟ ප්‍රශ්නය ඇසීය.
"මගේ සීයා"
"දැන් ඔහු කෝ?"
"ඔහුත් මිය ගිහින්"
සෙන් ගුරුතුමා සමුරායි වරයා දෙස බලා මඳ සිනාවක් පෑය.
"ඇයි ගුරුතුමනි"
එවර ප්‍රශ්නය සමුරායිවරයාගෙනි.
"මේ මාළිගය, මිනිස්සු කාලෙන් කාලට පදිංචි වෙලා ඉඳල එක කාලෙක අතහැර දමා යන ගොඩනැගිල්ලක්. හරියට අම්බලමක් වාගේ."

සමුරායි වරයාගෙ පුහු මාන්නය බිඳ වැටුනේ එලෙසිනි.

ජීවිතයේ ලැබෙන තනතුරුත් සමහරුන්ට මාළිගා මෙනි. ඔවුහු ඒවා තදින්ම බදා ගනිති. ඒත් ඒවා තාවකාලික අම්බලම් මෙනි. පැමිණියා සේම පිටව යා යුතුය. දුක-සතුට, ලාු භ-අලාභ, යස-අයස, නින්දා -ප්‍රශංසා යන අටලෝ දහමින් කම්පා නොවී පිටව යා හැකිනම් එය යමෙකු ලබන භාග්‍යයකි.

සතුටින් අත හරින මිනිස්සු ස්වභාවයෙන්ම බදාගන්නන්ගේ පුහු මාන්නය බිඳ වට්ටති.

 -----Shanaka Madhushan Liyanagama 

A day in the life