මමයි පරසිදු මනමෙ කුමරිය

අප්පච්චිගේ හොඳම සිසුවලු අනේ මන් දා
මට ඉතින්
කරන්නට වෙන කිසිත් නැතිවී 

මනමෙ කුමරුගෙ අත අරන්
අන්ත අසරණ යුවතියක ලෙස ආව මුත්
උගෙ පසුපසින්
බැලුවෙ නැහැ ඌ එක් වරක් වත් අනේ මා
දෙස ආදරෙන්

දන්නෙ නැහැ ඌ පෙම් කරන්නට 

උපන්නත් රජ පෙලපතින්
දෛවයට ඉඩදී මමත් ඔහෙ 

ගමන් ගත්තා වන මැදින්
පැන්න වැද්දෙක් කැලේ අතරින් 

කඩා බිඳගෙන මහ හඬින්
මගෙ හිතත් කලබල වෙන්න ඇති 

එක්වරම දුටු එදසුනින්

ගැහෙන අතැඟිලි අතර රැඳවුණු 

කඩුව ගිලිහෙන්නැති බියෙන්
මෝඩයා මේ කොපුව ගන්නැති 

කඩුව කියලා මගෙ අතින්
කඩුව දුන්නා නෙවෙයි මහතුනි 

උදුර ගත්තා ඌ මගෙන්
මමයි පරසිදු මනමෙ කුමරිය 

එදා සිට ඉතිහාසයෙන්

ඇහිඳ ගත් දෑ එකතු කරමින් 

තවත් රස මසවුළු දමන්
ඔන්න ඔහොමයි කතා හැදුණේ 

එදා සිට කුටු කුටු සරින්
නාඩගමකුත් ඇරඹුණා නොවැ 

එදායින් පසු මගෙ නමින්
බඩුව කියලා පටබැන්දෙ මට 

ඊට පස්සෙයි ගැලරියෙන්

මුගේ මලගම පවත්වන්නේ 

කෙලෙසකද මේ මහ වනේ
මගේ කියලා කාත් කවුරුත් නැතිව 

අද මා තනි වුනේ
උගේ පැල වෙත යමුද කියලා 

වැද්ද ඇහුවා පා සෙනේ
ඉතින් එය හැර කුමක් කරමිද

නිබඳ දොස් කිව් මහතුනේ

කාන්ති ඉපලවත්ත.

A day in the life