ප්‍රෙඩ්නිසිලෝන්

ඩොක්ටර් ප්‍රෙඩ්නිසිලෝන් ගැන ලියන්නෙ නැද්ද ? 

 ගොඩක් කල් බොන්න හොඳ නැහැලු නේද ? 

වකුගඩු නරක් වෙනවා නේද ?
අන්තිමට දාපු පෝස්ට් එකෙන් පස්සෙ සෑහෙන දෙනෙක් ප්‍රෙඩ්නිසිලෝන් ගැන අහපු හන්දා අද ඒ ගැන ලියන්න හිතුණා...

ප්‍රෙඩ්නිසිලෝන් prednisilon කියන්නේ සරලවම කීවොත් කොටිකෝස්ටෙරොයිඩ් වර්ගයේ ඖශධයක්. 

මේකෙන් කරන්නේ අපේ ප්‍රතිශක්තිකරණ පද්ධතියේ ක්‍රිකාකාරිත්වය අඩුකර දමන එක.
ඇඟට ඇලජික් එකක් ආවාම, ආතරයිටිස් රෝග, හතිය, නෙප්‍රොටික් සින්ඩ්‍රෝම් වැනි වකුගඩුරෝග, අසාමාන්‍ය ලෙස මළපහ යෑම්, සමහර සමේ රෝග, සමහර පිළිකා තත්ත්ව වැනි ඇතැම් රෝගාබාධ වලදී ශරීරගේ ප්‍රතිශක්තීකරණ පද්ධතිය අධික්‍රියාකාරිත්වයකට පත්වනවා. 

මෙවන් අවස්තාවලදී එම රෝගීතත්වය සමනය වනතුරු පෙරකී අධික්‍රියාකාරී තත්ත්වය අඩුකරතබා ගැනීමට ප්‍රෙඩ්නිසිලෝන් වැනි ස්ටෙරොයිඩ් ඖශධ රෝගීන් හට ලබා දීම සිදුවනවා.

අතුරුආබාධ ගැන කිවහොත්
1. බර වැඩිවීම , විශේශයෙන් ම මුහුණ මහත්වීම උදරය නෙරා ඒම සිදුවෙයි.
2. ආහාර රුචිය වැඩිවීම
3. ගැස්ට්‍රයිටිස් වැඩිවීම
4. කුරුලෑ ඇතිවීම කිව හැකියි .

මීට අමතරව ප්‍රෙඩ්නිසිලෝන් දිගුකාලීන භවිතයේ දී
1. සම තුනිවීම
2. අස්ථි දුර්වලවීම
3.මානසික ප්‍රශ්න ඇතිවීම (mood changes)
4.ප්‍රෙශර් සහ දියවැඩියාව ඇතිවීම
5. ඇස්වල සුද ඇතිවීම
6. ප්‍රතිශක්තිකරණය දුර්වල නිසා ආසාදන ඇතිවීමේ අවධානම වැඩිවීම සිදුවිය හැකියි.

මේ හේතූන් නිසාම දිගුකාලීනව ප්‍රෙඩ්නිසිලෝන් ලබාදීමේදී රෝගියාගේ දියවැඩියා තත්ත්වය , අස්ථිවල තත්ත්වය වැනි බොහෝ කාරණා ගැන සැළකිලිමත් වියයුතු වනවා වගේම නිරතුරුවම එම තත්ත්වයන් අඩුවැඩි වීම ගැන පරීක්ෂා කළයුතු වනවා.

ඔබ දැනටමත්

 
1. අධිරුධිර පීඩනයට
2. දියවැඩියාවට
3. ගැස්ට්‍රයිටිස් වලට
4. සාමාන්‍ය වකුගඩු නරක්වීමට
5. ක්ශයරෝගයට
ප්‍රතිකාර ලබන අයෙක් නම් ප්‍රෙඩ්නිසිලෝන් ( සහ එම කාණ්ඩයේ වෙනත් ඖශධ ඉතා සැළකිල්ලෙන් ලබාදියයුතු වනවා.

එසේම විශාල ප්‍රෙඩ්නිසිලෝන් මාත්‍රාවක් ලබාගන්නා අයෙකුගේ එම ඖශධය එක්වරම නැවැත්වීම ද සිදු කරන්නේ නැහැ. එවිට අධිවෘක්ක ග්‍රන්ථියේ ක්‍රියාකාරිත්වයේ ප්‍රශ්න ඇතිවන නිසා ප්‍රෙඩ්නිසිලෝන් මාත්‍රාව ක්‍රමයෙන් අඩුකර දැමීම සිදු කරනවා.

ක්‍රියාකාරිත්වය අඩු වැඩි වන ඩෙක්සමෙතසෝන්, මෙතිල් ප්‍රෙඩ්නිසිලෝන් , බීටාමෙතසෝන් වැනි ප්‍රෙඩ්නිසිලෝන් කාණ්ඩයේ වෙනත් ඖශධ ද තිබෙනවා.
ඉතින් ඔබත් ප්‍රෙඩ්නිසිලෝන් හෝ එම කාණ්ඩයේ වෙනත් ඖශධයක් ලබාගන්නා කෙනෙක් නම් වෛද්‍ය උපදෙස් මත පමණක් ලබාගන්නා මෙන් මා ඔබට මතක් කරසිටිනවා. 

එසේම කිසිවිටෙකත් මේවා එක්වරම නවත්වාදැමීම සිදු කරන්නත් එපා.
ඇඟේපතේ අමාරුවට ගමේ කඩෙත් ගන්න තියෙන එක්තරා කුඩු පැකට් එකක ප්‍රෙඩ්නිසිලෝන් තිබේදැයි ප්‍රශ්නයක් තිබුණා. මා ඒ ගැන සොයාබැලීමක් කළා. 

නමුත් මට එය තහවුරු කිරීමක් කළ නොහැකියි. හොඳම වැඩේ දිනපතා එම පැකට් එක බොන්නෙ නැතුව ඉන්න එක...
ඇති නේද අදට... 

පෝස්ට් එක හොඳයි නම් තව කෙනෙක්ට බලන්න share කර ගෙන ම යන්න. 

මේ වගේ තව පෝස්ට් කියවන්න follow කරන්න මගේ facebook page එක,

ඩොකාගේ ඩයරිය.
මං වෛද්‍ය නවෝද් කුමාරසිංහ SHO Surgery , BH Elpitiya

A day in the life

අසරණ වෙන්නත් ටික දුරයි.

සරත් ෆොන්සේකා ජණාදිපතිවරණයට ඉල්ලපු මැතිවරණ සමය.
කාලය සිහිපත් කර ගන්නයි පලකලේ .
මම උත්කර්ෂවත් විවාහ මංගල්‍ය උත්සවයකට සහභාගී වෙමින්.
ලාබාල මනාල යුවලක්………….
මනාලයාගේ පියානෝ මගේ සමීප හිතවතෙක්.
මේ ජරමර අස්සේ මම අහනවා.
“ හීතල ඉවසන්න බැරිවද ? මුන් දෙන්නා බන්දන්නේ . කියලා.
මනුස්සයා හිනා වෙනවා.
උත්තරයක් නැතිව.

‍මම අහල තියෙන්නේ වෙලාවට සුදුසු ප්‍රශ්නයක් නෙමෙයි.

කාලය ගෙවිලා ගියා.

කාලයත් එක්ක ඒ  දෙන්නට ප්‍රශ්න.
දරුවෙකුත් ලැබුනා…. ප්‍රශ්න උග්‍රයි.
සමතකයකට එන්න බැරිවුනා.
දෙන්නා වෙන්ව ජීවත් වෙන්න පටන් ගත්තා
කාන්තා පාර්ශවය දික්කාසදය ඉල්ලගෙන උසාවි ගියා.
දික්කසාදය ලැබුනා .දරුවට පියාගෙන් නඩත්තු ලැබුනා.

විවාහ වෙන්නත් දේශය දීපය…. වගේ පස් මහ බැළුම් බලන්න ඕනි.
මට හිතුනා.
එහෙම නැතිවුනාම ගමන යා ගන්න බැරි වෙනවා.
හීතලේට උණුසුම හොයලා විතරක් බැහැ.
---------------------------------------------------------------------------------

මේ කතාවත් මුණු පොතේ පලවුවක්.

අන්තිමට ………….

—--------“අපි දෙන්නා උසාවියට ගියේ ලොකු තරහකින්. මට ඕන වුණේ එයාගෙන් පළිගන්න. එයාට ඕන වුණේ මගෙන් ගැලවෙන්න.
නඩු තීන්දුව ලැබුණා. අවුරුදු 8ක කසාදේ එක අත්සනකින් ඉවර වුණා.
උසාවි ගේට්ටුව ළඟ අන්තිම මොහොත... 
අපි දෙන්නා උසාවියෙන් එළියට බැස්සේ නාඳුනන දෙන්නෙක් වගේ. මම ත්‍රීවීල් එකක නැගලා යන්න හැදුවා විතරයි, එයා මගේ අතින් ඇල්ලුවා.
එයාගේ ඇස්වල තිබුණේ තරහක් නෙවෙයි, 

මහා ලොකු තෙහෙට්ටුවක්.
එයා මගෙන් ඇහුවා...
"නෝනා... දැන් ඔයාට සතුටුද? අපි දෙන්නා දිනුවා... ඒත් අද ඉඳන් අපේ පැටව් දෙන්නා තාත්තෙක් නැති අනාථයෝ වුණා නේද?"
ඒ වචන ටික මගේ පපුව හාරගෙන ගියා. මට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ. මම අහක බලාගෙන ගෙදර ආවා.

ගෙදර තිබුණු මහා පාළුව... 

ගෙදර ඇවිත් දොර අරිද්දී වෙනදා වගේ "තාත්තේ" කියලා දුවගෙන එන්න ළමයි බලාගෙන හිටියා.

මම විතරක් එනවා දැකලා පොඩි පුතා මගේ බෑග් එක අවුස්සලා ඇහුවා...
"අම්මේ... කෝ තාත්තා? තාත්තා අද එන්නෙ නැද්ද?"

දිනුවද? ? 
මම දරුවො දෙන්නව බදාගෙන මහ හයියෙන් ඇඬුවා.
අපි රණ්ඩු වුණේ පුංචි දේකට. අපේ මාන්නය (Ego) නිසා අපි ඒක දුරදිග ගෙනිච්චා. අන්තිමට මම දිනුවා කියලා හිතුවට, ඇත්තටම මම පැරදිලා.
දැන් මේ ගෙදර නිදහස්... හැබැයි මාරම පාළුයි. තාත්තා කෙනෙක් නැති ගෙදරක මොන නිදහසද?

(විවාහක අයට):

රණ්ඩු වෙන්න, තරහ වෙන්න. හැබැයි කවදාවත් 'දික්කසාදේ' කියන තැනට යන්න එපා. පොඩි දේවල් ඉවසන්න පුරුදු වෙන්න.
මොකද උසාවියේ දොරෙන් එළියට එද්දී ලැබෙන "නිදහසට" වඩා, දරුවෙක් "තාත්තා" කියලා දුවගෙන එන ඒ සතුට මිල කරන්න බෑ.
මේක කියවන ඔයාලටත් පොඩි හරි හිත් අමනාපයක් තියෙනවා නම්, අදම ඒක විසඳගන්න.

පවුලක් කැඩෙන්න දෙන්න එපා!
මේ පණිවිඩය අනිත් අයටත් පේන්න Share කරමු!.

මට සමාවන්න .
මේ කතාව වියමන් කල සුරත මට අඥාත වුනාට.
A day in the life