මග වැරදිලා නුඹේ

                          

දල්වා සඳපහන එල්ලා අහස් ගැබේ                                

බැළුවා වළාකුලු  අතරින්  නබෝ ගැබේ                              

කිව්වා තරු නෙතක්, "මග වැරදිලා  නුඹේ".                    

ඇසුවා පෙරනිමිති කපුගේ දුටුව ඉබේ.    💐 

                 

කඩදාසියක ලියැවෙන  කවියක යාවී                               

පාළුව තනිය  ඉකිබිඳිමින්  වැලපේවී            

මතකය වළ දමා සිත සන්සුන් වේවී                     

නිබ්බුත පද කියන්නට  නුඹ දැන් ඒවී. 

💐                    

අඳුරු ලලා කළුවර කුරගාන විට                            

පඳුරු ලලා සෙවණැලි වටකරන විට                          

සිදුරු වෙලා හද බිතු ලේ ගලන විට                            

සොඳුරු සෙනෙහසක සිහිලස දැනුණි මට.💐

               

දල්වා මිණි පහන් නෙතුමත සෙනේ තියා                  

කිව්වා පුරු-පුරුව වලිගය කොඩිය නියා             

දැවටෙන කලට කකුලේ හිසවැදෙන නියා                   

සුවයකි සැනසුම කි මිළ කළ නොහැකි දයා.💐

                

රෝසි.....................

A day in the life

Read More

ජීවිතය - මුදල් පසුම්බියක.

අපි දැන් වයසයි.

නිවසෙත් පිටතදිත් රගපාන්නේ බකමූණාගේ චරිතය.

හයිය හත්තිය තියෙන උදවිය ඔලොක්කුවට අහන්නේ “ දැන් ගොක් කොළ පේනවා නේද ? කියලා.

දවසක් දුම්රියේ ටිකට් පරීක්‍ෂක මහත්තෙකුට පරණ වෙලා හම්පඩ ගැහිච්ච මුදල් පසුම්බියක් දුම්රිය මැදිරියක බිම තියලා හම්බු වෙනවා.කාගෙද මේ පසුම්බිය ? කියන ප්‍රශනෙත් එක්ක අයිතිකරු සොයා ගන්න පසුම්බිය විවෘත කරනවා.

නමක් ගමක් නැහැ. හදිසියක් වුනොත් දැනුම් දෙන්න ලිපිනයක් වත් නැහැ !.

එහි තිබුනේ බුදුහාමුදුරුවන්ගේ පින්තූරයක් සහ මුදල් නෝට්ටු කිහිපයක් විතරයි.

ඔහු මැදිරියෙන් මැදිරියට පසුම්බිය ඔසවා ගෙන යන ගමන් අහනවා“ කාගෙද මේ පසුම්බිය ?“කියලා.

එක් සීයා කෙනෙක් “ අනේ ඒක මගේ කරුනාකරල මට දෙන්න - ඔබතුමාට පිංසිද්ධ වෙයි “ කියලා ආයාචනය කරනවා.

ටිකට් පරීක්‍ෂක කියනවා - “ ඒක සීයාගේ නම් ඔප්පු කරන්න හෝඩුවාවක් එහෙම තියෙනවා නම් කියන්න 

මේකේ නමක් ගමක් ලිපිනයක් පින්තූරක් නැහැනේ “ කියලා.

සීයා හිනාවෙනවා. දත් නැති ලොඹු කට.

වියපත් අහිංසක මුහුනේ පෙනුම 

හිනාවෙමින් කියනවා“ බුදුහාමුදුරුවන්ගේ පින්තූරයක් තියෙනවා “ කියලා.

“ඒක සාක්‍ෂියක් වෙන්නේ කොහොම ද ?

ඕනෑම කෙනෙකුට බුදුහාමුදුරුවන්ගේ පින්තූරයක් තියෙන්න පුළුවන්.

ඒ වගේ පින්තූරයක් මුදල් පසුම්බියක දාගෙන ඉන්නත් පුළුවන් නේ “ 

කියලා ටිකට් පරීක්‍ෂක වරයා අනුමානය පලකරනවා.

ඇයි ? ..ඔබේ පින්තූරයක් නැත්තේ 

සීයාට ලොකු කතාන්දරයක් කියන්න සිද්ධ වුනා.

ඔබතුමා මගේ කතාව අහන්න ලෑස්ති ද ? සීයා ඇහුවා.

ටිකට් පරීක්‍ෂක වරයා කාර්ය බහුලවුනත් සීයාට අවනත වුනා.

සීයා ගැඹුරු හුස්මක් ඉහලට ගෙන මුදා හැරියා.

මගේ පින්තූරෙට මොකදවුනේ කියලා …මමවත් දන්නේ නෑ.

මට ඔය පසුම්බිය දුන්නේ මගේ තාත්තා. 

මම පාසල් යන කාලේ. ඒ කාලේ මට තාත්තා වියදමට පුංචි මුදලක් දුන්නා.ඒ මුදල් දාගන්න ඔය පසුම්බිය පාවිච්චි කලා.

මම මගේ අම්මගෙයි තාත්තගෙයි පින්තූරයක් පසුම්බියේ දාගෙන හිටියා !.

මම යෞවනයෙක් වුනා. මම හරි කඩවසම්.මම මගේ පෙනුමට ආඩම්බර වුනා. 

මගේ දෙමව්පියන්ගේ පින්තූරය වෙනුවට මගේ පින්තූරයක් දා ගත්තා.

කාලය ගෙවී ගියා.

ප්‍රෙමවන්තියන් ආදරවන්තියන් හමුවුනා….කලින් කලට පසුම්බියේ පින්තූර මාරුවුනා.

විවාහ වුනා. ලස්සන මගේ බිරිදගේ පින්තූරයක් පසුම්බියේ පදිංචි වුනා.

මටත් බිරිදටත් දරුවෙක් ලැබුනා.

ජීවිතයට තවත් අළුත් පිටුවක් එකතු වුනා.

දරු සෙනෙහස විසින් බිරිදගේ සේයාරුව පසුම්බියෙන් සමුගැන්වූවා බිරිදත් ඒ ගැන සතුටු වුනා.පසුම්බියට සිගිත්තියගේ පින්තූරයක එකතු වුනා.

ටිකට් පරීක්‍ෂකට කාලය ගෙවී යනවා දැනුනේ නැහැ. ඊලගට මොනවද වෙන්නේ කියලා කුතුහලයෙන් සීයා ගේ මූණ දිහා බලා ඉන්නවා.

වියකුන රැලි වැටුන මුහුනේ ඇස් මලානික වෙලා පුංචි කදුළු බිංදු දෙකෙපොල දීගේ ගලා ගෙනයනවා. ටිකට් පරීක්‍ෂකත් හැගීම් බර වෙලා. එහුගේ ඇස් කෙවෙනි නටනවා.

සීයා යලිත් හඩ අවදිකරනවා.

“ මගේ අම්මයි තාත්තයි වසර ගනනාවකට පෙර මගෙන් සමුගත්තා

මගෛ් බිරිදත් පසුගිය වසරේ මාව තනි කලා.

මගේ දරුවා දැන් ඇගේ පවුලත් සමග කාර්ය බහුලයි.

මම හැමදාමත් මගේ හදවතට සමීපව තියාගෙන හිටපු හැමදෙනාම දැන් මට ලගාවෙන්න බැරි දුරක ඉන්නේ !.

ඉතින් මම බුදුහාමුදුරුවන්ගේ පින්තූරේ මගේ මුදල් පසුම්බියට දැම්මා .උන් වහන්සේ කවදාවත් මම දාලා යන්නේ නැහැ.

මට මීට කලින් මේ හැගීම තේරුම් ගන්න බැරිවුනා.

මම දැඩිලෙස මගේ පවුලට තරම්ව බුදුන්වහන්සේට ආදරය කලා නම් ඇළුම් කරා නම් මට මේ තරම් තනිකමක් දැනෙන එකක් නැහැ.

සීයා සුසුමක් හෙළුවා.

ටිකට් පරීක්‍ෂකවරයා නිහඩවම මුදල් පසුම්බිය සීයාට දුන්නා.

දුම්රිය ඊළඟ ස්ථානයේ නතර වූවා.  

ටිකට් පරීක්‍ෂක  වේදිකාවේ පොත් සාප්පුව වෙත ගොස්   “ඔබ ලග බුදුන්වහන්සේගේ  පින්තූර තියෙනවද අසා.

මුදල් පසුම්බියට දැමීමට තරම්  කුඩා එකක් තේරුවා.

A day in the life

Read More

මොකද වෙන්නේ ?.

පුංචි එකා කතා කියනවා.

සීයා අහගෙන ඉන්නවා. 

නැත්නම් අහගෙන ඉන්න ඕන.

සමාජයම කාර්ය බහුලයි. තව කෙනෙක් ගැන හිතන්න කාලයක් නැහැ.

හිතන්න ඉඩක් තියෙන්නේ තමන් ගැනම විතරයි.

අපි පුංචි කාලේ එහෙම නැහැ.පරිභොජන රටාව සරලයි.

අද වගේ සන්නිවේදනය දියුණු නැහැ.

තාක්‍ෂණය දියුණු නැහැ.

ගෙදර වංගෙඩිය , මෝල් ගහ , මිරිස් ගල 

අවශ්‍ය කර්මාන්ත ඉටු කරලා දෙන ගමන් ශාරීරික ස්වතා වැඩ සටහන්ද ක්‍රියාත්මක කරනවා.

ලෙඩ රෝග හෘදයාබාද  අධික රුධිර පීඩනය , වගේ රෝග නැහැ.

අද පාරේ දුවනවා. ජිම් එකට යන්න ඕනි , යෝගා ඕනි.

සමාජයේම සිතුම් පැතුම් වෙනස්.

පාරේ ලොකු ගලක් තිබුනා කියලා හිතමු.

ඒක වටේ යනවා.

යන්න බැරි තරම් අවහිරයක් නම් අරන් දානකම් බලා ගෙන ඉන්නවා.

මාර්ග සංවර්ධන අධිකාරියෙන් එනකම්……

තනියෙන් බැරිනම් පිරිසක් එකතු වෙලා තාවකාලිකව වත් අවහිරය ඉවත් කරන්න හිතන්නේ නැහැ.

පුංචි එකාගේ කතාව අතරේ හිතුන දේවල්.

අවධානය නැතිව ගිහින් පුංචි එකා යුද්ධ ප්‍රකාශ කරනවා.

ඔන්න සීයේ ඉස්සර කාලේ රජ කෙනෙක් හිටියා.

මේ රජ්ජුරුවෝ හරි ඥානවන්තයි.

දවසක හිතුවා රජ්ජුරුවන්ගේ අඩුපාඩුවක් ඇදක් කුදක්ම හොයන තම රට වැසියන් තම රටට තියෙන ආදරය , රට ගැන තියෙන හැගීම පරීක්ෂා කරන්න.

රජ්ජුරුවෝ තම හේවා ඇණියෙන් පිරිසක් එක්කර ගෙන ගිහින් යන එන පාර මැදට ගලක් පෙරළුවා.

මේ ගල හතර පස් දෙනෙක් එකතු වුනොත් පාර අයිනට පෙරලා ගන්න පුළුවන් තරමේ ගලක්.

ඊට පස්සේ පිරිස ආපහු ඇරලා රජ්ජුරුවෝ අසල වන ලැහැබේ හැංගිලා බලා හිටියා.

මොකද වෙන්නේ කියලා ?.......

ඔන්න සීයේ……

හොද සල්ලිකාර වෙලෙන්දෝ කිහිප දෙනෙක් තම පිරිවර සමග ආවා.

පාර මැද ගලක් !.

අයින් කරන්න හිතුවේ නැහැ.

රජතුමාටයි රජතුමාගේ භාණ්ඩාගාරයටයි සේවක පිරිසටයි ආඩපාලි කියමින් ගල මග හරිමින් ගියා.

ඔන්න ඊට පස්සේ රාජපුරුෂයන් කිහිප දෙනෙක් ආවා.

රජ්ජුරුවෝ හිතුවා මේ ගොල්ලවත් ගල පෙරලා පාරේ අවහිරය ඉවත් කරලා යයි.කියලා.

ඒ ගොල්ලන් කථා බස් කරන දේවල් වලට ඇහුම් කන් දුන්නා.

එයාලගේ අදහස වුනේ එය තමන්ගේ විෂයය පථයට  අයත් රාජකාරියක් නොවන බවයි. 

රජතුමා තවත් බලා හිටියා.

එළවළු කදක් කර තියාගත් ගොවියෙක් එනවා.

කද හින්දත් උදේ ඉදන් ගොවිපලේ වැඩකරමින් හිටිය නිසාත් ගොවියා හිටියේ හරිම මහන්සියෙන්.

ගොවියා කද පසෙකින් තිබ්බා.

“ සීයා නිදි ද ?. මුණුපුරා අහනවා.

“නෑ මම අහගෙන ඉන්නවා“ . 

කතාව අතරේ අපේ සමාජයට ගලපන්න උත්සහාකරමින් හිටපු මම ආයෙත් ෙමුණුපුරාගේ අවධානයට පත්වුනා.

ඔන්න සීයේ ගොවියා බොහෝම මහන්සියෙන් යන්න එන්න ප්‍රමානවත් වන පරිද්දෙන් ගල පාර අයිනට පෙරළුවා.

පෙරලලා බලන කොට ගල යට පොදියක් තියෙනවා.

දිග ඇරලා බලපු ගොවියා ගේ ඉහේ මලක් පිපුනා වගෙයි.

පොදියේ රණ මසුරන් පිරිලා !!.

ඒත් එක්ක තිබුන තල් පතේ 

“ගල ඉවත් කිරීමට රජතුමාගෙන් තෑග්ගක් “

සටහන් කරලා තිබුනා .

ඔන්න සීයේ කථාව………..පුංචි එකා මා නිදහස් කලා.

A day in the life

Read More

සීතලයි මරණය.

සීතල මරණය.

මම එහෙම හදුන්වන්න කැමතියි.

මරනාසන්න මොහොත බෞද්ධ උපදේශණ දේශනාවල බොහෝම සාකච්ඡා වෙන මතෘකාවක්.

අපි මරණයට බිය ගන්නවා.

සසරින් එක් අවස්ථාවක නික්ම යාම බිය විය යුතු හේතුවක් නෙවෙයි කියලා.

කැප්පෙට්ටිපොල නිළමේ වධයට පත්කරන අවස්ථාවේ 

“ අයියන්ඩිය මම මරණයට බිය නොවන්න “ කියු පුංචි පුතා මට මතක් වෙනවා.

අන්තර්ජාලයේ පලවු  ලිපියක මෙහෙම පලවෙලා තිබුනා.

අවසන් අවස්ථාව බලාපොරොත්තුව සිටි රසියානු ලේඛකයින් කිහිප දෙනෙක්ගේ සමුගැන්ම සටහන් වෙන්නේ මේ විදියට.

 

​ව්ලැදිමීර් නබොකොව් කෘමී විද්‍යාව පිළිබඳ උනන්දුවක් දැක්වූ අතර සමනලුන් එකතු කරන්නෙක්. 

පියාගේ අවසන් මොහොතේ පුතා ලග ඉන්නවා.  

පියාගේ දෑස් හදිසියේම කඳුලින් පිරී යනවා ඔහු දකිනවා.

"ඔහු අහනවා ඇයි තාත්තේ අඬන්නෙ කියල. 

එවිට ඔහු  "සමනලයෙකු දැනටමත් පියාඹනවා..." කියලා පවසනවා.

​2. "මම මියයනවා! මම ගොඩ කාලෙකින් ෂැම්පේන් බිව්වෙ!"

​ලේඛකයෙකු මෙන්ම වෛද්‍යවරයෙකු ද වූ අන්තොන් චෙකොව් මිය යන්නේ ක්ෂය රෝගයෙන් පීඩා විඳිමින් සිටියදී. 

ජර්මනියේ බේඩන්වීලර් නගරයේදී.

පැරණි ජර්මානු සම්ප්‍රදායකට අනුව, රෝගියෙකුට මාරාන්තික රෝගයක් ඇති බව හඳුනා ගන්නා වෛද්‍යවරයා ඔවුන්ට ෂැම්පේන් සංග්‍රහයක් පිරිනමනවා.

චෙකොව්ගේ  බිරිඳ වූ නිළි ඔල්ගා ක්නිපර්-චෙකෝවා (Olga Knipper-Chekhova) පසුව එම සිදුවීම මෙසේ සිහිපත් කළා.

“ඔහු රාත්‍රියේ අලුයම කාලයේදී අවදි වූ අතර, තම ජීවිතයේ පළමු වතාවට වෛද්‍යවරයකු කැඳවන ලෙස ඔහු විසින්ම ඉල්ලා සිටියා.”

ජර්මානු ජාතික වෛද්‍යවරයා පැමිණි විට, ඔහු අසාමාන්‍ය ලෙස කෙලින් වාඩි වී, (ඔහු ඉතා අල්ප වශයෙන් දැන සිටි) ජර්මානු භාෂාවෙන් ඉතා ශබ්ද නඟා සහ පැහැදිලිව 'Ich sterbe' ('මම මිය යනවා') යැයි පැවසුවා”

​සම්ප්‍රදාණුකුලව වෛද්‍යවරයා විසින් ෂැම්පේන් බෝතලයක් ගෙන එන ලෙස පැවසුවා,

චෙකොව් වයින් පිරුණු වීදුරුවක් අතට ගෙන, එය පරීක්ෂා කර බලා, මා දෙස බලා සිනාසෙමින්, ''මම ෂැම්පේන් බොන්නෙ ගොඩ කාලෙකින්"' යැයි පැවසුවා.

ඔහු එය පානය කර අවසන් කොට, ඉතා නිහඬව තම වම් ඇලයට හැරී වැතිරුණේය.

වැඩි වේ  නොගෙන  ඔහු සදහටම නිහඬ වුනා.

දේශපාලන අදහස් ද මිනිසුසු ඉක්මනින් මරා දමනවා. 

​සංකේතවාදී කවියෙකු වූ ඇලෙක්සැන්ඩර් බ්ලොක් 1921 වසන්තයේදී දැඩි ලෙස රෝගාතුර විය. 

සිවිල් යුද්ධය සමයේ ඇති වූ සාගින්න, ස්නායු දුර්වලතාවය සහ රුසියානු බුද්ධිමතුන් ඔහුගේ "The Twelve" නම් විප්ලවවාදී කාව්‍යය පිළිගැනීමට අපොහොසත් වීම මෙම රෝගයට හේතු විය.

මැක්සිම් ගෝර්කි ඇතුළු මිතුරන් ඔහුට විදේශගතව ප්‍රතිකාර ලබා ගැනීමට අවසර ලබා දීමට උත්සාහ කළද, බෝල්ෂෙවික් පක්ෂය එය තහනම් කළේය.

ඔහු ගේ අවසන් වදන් වුයේ ​ "මෝඩ ඊරියක් තම පැටවා කන්නාක් මෙන් රුසියාව මාව කා දැම්මා"

මේ කතාව රසියාවට විතරක් නෙමෙයි.

අපේ රටේද මෝඩ ඌරන් තම දරුවන් කා දමමින් ඉන්නවා.

​"මරණය සිදුවිය යුතු නිවැරදි වේලාව ගැන මම නිතරම සිතමි. 

දෙවියනේ, මායාකොව්ස්කි කෙතරම් නිවැරදිද! 

මම මියයන්නට ප්‍රමාද වැඩිය. මරණය නියමිත වේලාවට සිදුවිය යුතුය."

​සෝවියට් ලේඛක මිහායිල් සොෂ්චෙන්කෝ, 1920-30 දශකවල අතිශය ජනප්‍රිය වූ කෙටිකතාකරුවෙකි.

පාලකයින්ගේ පීඩනයටත්, සමකාලීන ලේඛකයින්ගේ පාවාදීමටත් ලක්වූ ඔහු ලේඛක සංගමයෙන් නෙරපා හරින ලදී. 

සෝවියට් ජීවිතයේ අධ්‍යාත්මික පැතිකඩ හඳුනාගත් නිසා අද ඔහු "රුසියානු කෆ්කා" ලෙස හැඳින්වේ.

​

​මිහායිල් සල්ටිකොව්-ෂෙඩ්‍රින් ඔහු නිර්භීතය

හාස්‍යය සහ උපහාසය ඔහුගේ මාධය විය. එවැනි නිර්මාන ලේඛන සඳහා ප්‍රසිද්ධියක් ඉසිලීය. 

ඔහු තම මරණය පිළිගත්තේ "ඒ ඔබද, මෝඩයා?" යන ප්‍රශ්නය අසමිනි.

​"මම ඔබට ආදරය කළෙමි, 

මගේ සිතුවිල්ලකින්වත් මම කිසිදා ඔබව රැවටුවේ නැත."

​ලේඛක ෆියෝඩර් දොස්තයෙව්ස්කි තම බිරිඳ ඇනාට පැවසූ අවසාන වදන්ය. 

ඔවුන්ගේ විවාහ ජීවිතය පුරාම ඔවුහු එකිනෙකාගෙන් වෙන්ව සිටියේ දින කිහිපයක් පමණි. 

ඇනා ඔහුගේ බිරිඳ පමණක් නොව, සහායිකාවක ලෙස ද කටයුතු කළාය.

"රුසියාව තේරුම් ගැනීමට මනස පමණක් ප්‍රමාණවත් නොවේ. ඇය කෙරෙහි විශ්වාසය තැබිය යුතුය" යන්න  ෆියෝඩර් ටියුචෙව් ගේ සුප්‍රකට අදහසකි.

​"තමන්ගේ සිතුවිලි ප්‍රකාශ කිරීමට නිවැරදි වචනය සොයා ගැනීමට නොහැකි වීම මොනතරම් වධයක්ද!"

​ ෆියෝඩර් ටියුචෙව් කවියාගේ අවසන් වදන්ය.

රුසියාවේ සුවිශේෂත්වය පිළිබඳ ඔහුගේ කවි අදටත් රුසියානු පෙළපොත්වල ප්‍රකට පාඩම් වේ.

​"මම මේ මෝඩයාට වෙඩි තබන්නේ නැහැ!"

​මිහායිල් ලර්මොන්ටොව් සහ නිකොලායි මාර්ටිනොව් අතර පැවති ද්වන්ධ සටනකදී, ලර්මොන්ටොව් වෙඩි තැබීම ප්‍රතික්ෂේප කරමින් පැවසුවේ "මම මේ මෝඩයාට වෙඩි තබන්නේ නැහැ!" යනුවෙනි.

එයින් කෝපයට පත් මාර්ටිනොව් වෙඩි තැබූ අතර, ලර්මොන්ටොව් එම ස්ථානයේදීම මියගියේය.

මෝඩයා වෙඩි තැබීය. බුද්ධිමතා මියගියේය.

​වයස අවුරුදු 83 දී, ලියෝ ටෝල්ස්ටෝයි සිය නිවසින් පලා ගොස් දුම්රියපළක සිටියදී නියුමෝනියාව වැළඳී රෝගාතුර විය. මියයන මොහොතේ සිහි විකල්ව සිටියදී පවා ඔහු පැවසුවේ "මම සත්‍යයට ආදරය කරමි" යනුවෙනි.

​ඉණිමඟක රූපය නිකොලායි ගොගොල්ගේ නිර්මාණවල නිතර දක්නට ලැබුණු  සංකේතයකි. 

ආත්මයන් ස්වර්ගයට රැගෙන යන ඉණිමඟක් ගැන කුඩා කල තම මිත්තණිය පැවසූ කතාවක් ඔහු විශ්වාස කළේය.

"ඉණිමඟ, ඉක්මනින් මට ඉණිමඟ ගෙන එන්න!" යන්නයි.

Read More