හාමතේ අනතුරේ.

මවක් දරුවන්  දෙදෙනාත් සමග චන්ද්‍රිකා වැවට පනී. දියණිය මිය ගිහින්.

වාහනේ පෙරලිලා සිසුන් රෝහලේ

කෑම සොයා ගිය පියා සිහිසුන්ව වැටිලා

මේ ප්‍රවෘත්ති තුනම අද සමාජයේ බිදවැටීම කියා පාන ඛේදවාචක.

ආහාර මිළ ගනන් හතර පස් ගුණයකින් ඉහල ගිහින්. දෛනික ආදායම රුපියල් දාහක් වත් නැති, එලෙසවත්  දෛනිකව ආදයමක් නොලබන  දරු පවුලක් කෙලෙසද කන්න බොන්නේ. හාල් කිලෝවක් රුපියල් දෙසිය පනහක් හෝ ඊට ආසන්නව. පොල් ගෙඩියක්,එලවළු ටිකක් මිළදී ගත්තම රුපියල් දාහ වාෂ්ප වෙලා යනවා.

මිනිස්සු IMF යන්නද ? ලෝක බැංකුවට යන්න ද? රජයේ මහා පරිමාන ආර්ථික ව්‍යාපෘති වලට පෙර මෙවැනි ව්‍යාසන පිලිබදව අවධානය යොමු විය යුතුයි.

අසල්වාසීන්ට උනත් උදව් කරන්න හැකියාවක දැන් නැහැ. ඔවුනුත් මේ බෝට්ටුවේ.ඒ වුනත් සංවිධාත්මක වැඩ පිලිවෙලක් ඇති කරගත්තෝත් එයත් අපහසු නැහැ.

මවකට දරුවන්ට කන්න බොන්න දෙන්න විදියක් නැතිව සිය දිවි නසා ගන්න හිතෙනවා නම් එය අසාධාරන තීන්දුවක්ද ?.

පියෙක් හාමතේ ඇද වැටෙනවා නම් එය රගපෑමක්ද ?.

 මෙවැනි ශෝකාන්ත වලක්වා ගැණීමට රජය වහා වැඩ පිලිවෙලක් ඇති කරගත යුතුයි. මෙවැනි පවුල් ගැන සොයා බලා උදව් උපකාර කිරීමට ග්‍රාම සේවක කොට්ඨාශයක සිටින නිකම් පඩි ලබන රජයේ නිළදාරින් ටික යොදා ගන්න පුළුවන් වෙයි. එවැනි අයට ක්‍ෂණිකව ආධාර සැපයීමට ප්‍රාදේශීය ලේකම් කාර්යාලයට වැඩ පිලිවෙලක් සකස් කර ගත හැකියි.

ආගමික පූජ්‍ය පක්‍ෂයටද මේ අවස්ථාවේ තමන්ගේ අනුගාමිකයින් ගැන සොයා බලන්න සහය වන්න පුළුවන්. අපේ රටේ බහුතරය  බෞද්ධාගමිකයෝ. මේ සිදුවීම් දෙකටම පාදක වුන ප්‍රදේශ බෞද්ධ පරිසරයක්. පන්සල ලගට පීඩීතයන් , අසහනයට පත් දායකයින් එනවාට වඩා ඔවුන් ලගට පන්සල යනවා නම් කොයිතරම් අගේද ?.

තාමත් අපේ පන්සල් එතරම් දියුණු අධ්‍යාත්මයක් ඇති කරගෙන නැහැ. දේශපාලන වන්දනාවේ යන යතිවරුන් බහුලයි.දායක වන්දනාවේ යන්නෝ නැති තරම්.

පාලම් බෝක්කු හදලා දැන් වැඩක් නැහැ. මිනිසුන් ජීවත් කරවන්න වැඩ පිලිවෙලක් දැන් ඕන

notes of imaginary

මුක්කු හොයන රාජ්‍ය සේවය .

රටේ පාලනයක් නැතිවා වගෙයි. ඔහේ පාවෙනවා. නුල කැඩුන සරුංගලයක්  ගානට.
අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශයේ චක්‍රලේඛ හරි අප්‍රබංශයි. වංකගිරියේ ගියා වගේ ඒවා ඒවයේ තියෙන්නේ. මේ ඊයේ පෙරේදා ඉන්ධන නැති නිසා දරුවන්ට නිවාඩු දෙන්න කියල නිකුත් කල චක්‍රලේඛය මහා හෑල්ලක් කියලා පාසල් වහන්නත් එපාළු. පාසල් අරින්නත් එපාළු කියලා වගෙයි මට තේරුනේ.

ඛනිජ තෙල් ඇමතිත් ඒ වගේ  ඒවා මයි ප්‍රකාශ කරන්නේ. දැන් තෙල් නැහැ. ටෝකන් දෙනවා.
එකම කතාවයි තියෙන්නේ ඒක කියලා දාන්න ජනාධිපතියි ,අගමැතියි කම්මැලි පාටයි. “ රටේ විනිමය ආදායම නැහැ .ඒ නිසා ඩොලර් නැහැ.” කියලා කියන්න බයයි. නොකියා කියනවා නැව් එනවා, හරවලා යනවා. තව පරක්කුයි ඔන්න ඔය වගේ කතා.ජනතාව නොමග යවනවා.

විපක්‍ෂය ඊට දෙවෙනි නැහැ. මට දුන්නොත් මාස තුනෙන් ගොඩ දානවා කියලා එක් කෙනෙක් කියන කොට අනෙක් එක්කෙනා අවුරුදු පහකින් සුඛිත මුදිත කරනවා කියලා කියනවා. අන්දරේ හීනටි හාලේ බතුයි කුකුල් මසුයි කාලා ගල උස්සලා කරෙන් තියන්න මම ගෙනිහින් දාන්නම් කියලා කිව්වා වගෙයි.

මේ වෙලාවේ කවුරුත් එකතු වෙලා තම තමන්ගේ හැකියාවන් වලින් රට ගොඩ දාන්න එපාය. ඒත් එහෙම නැහැ. පාර්ලිමේන්තුවෙන් එලියට බැහැලා ජනතාව අවුස්සලා ගෙදර යනවා.
ජනතාවත් නිවී සැනසිල්ලේ හිතන්නේ නැතිව විවිධ දුක්‍ඛ දෝමනස්සයන්ගෙන් ආතතියට පත්වෙනවා.

225+1 කරන්නේ ව්‍යාපාරයක්. ලාබයි ලාබයි කිය කෑ මොර දෙමින් තමන්ගේ ව්‍යාපාරය සරු කරගෙන තමුන්ට ලාබ ගන්න හදනවා මිසක් පාරිභෝගිකයාට ලාබයක් කරන්න අරමුනක් එයාලට නැහැ.

මේ වනවිට දේශපාලනයට එහායින් රාජ්‍ය සේවය ඉහල නිලධාරි වැජඹෙනවා කියලයි මීදුම හිතන්නේ. දේශපාලනයේ හැල හැප්පීම් නිසා මේ ගොල්ල තීන්දු තීරන ගන්නේ නැහැ.මේ නිසා රටම අස්ථාවර වෙලා කියලයි මීදුම දකින්නේ.

අධ්‍යාපන අමාත්‍යංශයේ ලේකම් හොදම උදාහරනය. පාසල් වහන්න කියලා ගහපු චක්‍රලේඛය අප්‍රබංශයක් වෙලා තියෙන්නේ මේ අස්ථාවරයේ පිලිබිඹුවක්. 

මෙයාල ඔක්කොම වැඩ කරන්න ඕනි ජනතාවට. ඒත් වෙන වෙන න්‍යය පත්‍රවල ඉන්න මේ අය වැඩ කරන්නේ දේශපාළුවන්ට.

අවිනිශ්චිතතාවය නිසා ගෝඨා යයිද ?අනුර එයිද ? ස ජිත් එයිද?  රනිල් දිගටම ඉදිද ? ඔය වගේ ප්‍රශ්නවල ඉදන් තම තනතුරු වලට මුක්කු හොයනවා මිසක් මේ දවස් වල වෙන වැඩක් නැහැ.    

notes of imaginary