මේ ප්රශ්නයට පිළිතුරු දීමට හුඟ දවසක සිට මා බලා සිටියෙමි. මැතිවරණ දිනවල සමහර පෝස්ට්වලට මා දුන් පිළිතුරුවලට සමහරුන් හිත් රිදවා ගෙන ද තිබුනි. විදෙස් ගත සමහර මිතුරන් මට අනතරු ද අඟවා තිබුණි. ලෝකයේ සිටින අති විශිෂ්ට ශිෂ්ට සම්පන්නයයැයි කියා ගන්නා ව්යාපාරයකට අයත් සේ තමන් විසින් ම හඳුන්වා ගත් සහෝදරවරුන් ද ඔවුන්ට සුපුරුදු කුණුහරපයෙන් මා අමතා තිබුණි. මා ගැන දන්නා නොදන්නා මිතුරන්ට දැන් මම කියන්නම්.
මා දේසපාලනයට අත් පොත් තැබුවේ කලක් පාරිශුද්ධ දේශපාලන පක්ෂයක්ව තිබු එහෙත් 2010න් පසු කතිපයාධිපති ඩීල් කල්ලියක් විසින් වලපල්ලට යැවූ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ සමාජවාදි ශිෂ්ය සංගමයෙනි.
මා විජේවීර සහෝදරයා පළමුවෙන් ම දුටුවේ 1970 දී පේරාදෙනි සරසවියේ එළිමහන් රඟහලේ ( වලේ ) සමාජවාදි ශිෂ්ය සංගමය කැඳවා තිබූ රැස්වීමේදි ය (දිනය මතක නෑ). මේ දිනවල ජවිපෙ නම අප්රකටය. කිව්වෙ චේගුවෙරා කාරයෝ නැත්නම් චේ කල්ලිය කියල. ඒ නම දැමුවේ එන්. එම්. පෙරේරා විසිනි. වල පිරී ඉතිරී තිබුනි.
පුංචිම පුංචි මනුස්සයෙක්.කතාව පටන් ගත්තා. මා පුදුම වුනා. මගේ ජීවිත කාලය පුරාවට එවැනි කතාවක් අසා නැත. වක්කඩ කැඩුවා සේ ය. ආර්ථික අර්බුදයෙන් පටන් ගෙන ඉන්දියානු ව්යාප්ත වාදය තෙක් ජාතික ආර්ථික සමාජ හා දේශපාලනික විග්රය පැය තුනකට අධික කාලයක් පැවතුණි. ඔහු එකවර හදවතට හා බුද්ධියට යන දෙකට ම කතා කළ හැකි අයෙකි. කතාව අවසන් වන විට තමන්ගේ අසරණ කම ගැන වැටහී ගොස් තිබූ නිසා හැම දෙනෙකුගේ ම වාගේ නෙත්වලට කඳුලු ඇවිත් තිබුනා.
මේ කතාව පුරා ඔහු මාක්ස්වාදය සමග ජාතිකත්වය අවධාරණය කර තිබුණි. ප්රගතිය කරා යාමේ දි රටක සංස්කෘතිය සහ ජන විඥානයේ දීශානතිය වැදගත් වන අයුරු සහ මාඕ ලෙනින් වැන්නන් එහි වැදගත් කම සැලකිල්ලට ගත් අයුරු පෙන්වා දුන්නේ ය. රටක ජනතාව ඕපපාතික ලෙස සලකා ජනතා ව්යාපාරයක් ගොඩ නැගිය නොහැකි බවත් පැරණි වම ජනතාව අතර පිරිහිමට එක් හේතුවක් වනුයේ මෙය බවත් පෙන්වා දුන්නේ ය (එක් වාමාංශික නායකයෙකුට අනුව දුටුගැමුණු යනු ගඩොල් මෝඩයෙකි ).
කතාව තුළ තාර්කික බව එක්කම ෆ්ලැට් න්යායත් අතුළු වී තිබුණි 
. එවකට චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ ( චීන පිල ) ශිෂ්ය සංගමයේ ලේකම් දේවප්රිය සහෝදරයා චකබ්ලාස් වන ප්රශ්නයක් ඇසී ය. " සහොදරය , සංස්කෘතිය ජාතිකත්වය ඔය තරම් වැදගත් නම් ඇයි ඔයා කලිසම අඳින්නෙ? "දුන්න පිළිතුර නොකවුට් පිළිතුරක්. " සහෝදරය දැනගන්න කලිසම කියන්නෙ අධිරාජ්යවාදි සුද්දගෙ ඇඳුමක් නොවෙයි. සුද්දා කොල අතු ඇඳ ගෙන දඩයමේ යන කාලේ ඉස්සෙල්ලම කලිසම ඇන්දෙ චීන්නු."
අපේ චීන පිළේ සහෝදරයා නිහඬවි ය. මා මෙහිදී මේ ටික විශේෂයෙන් සඳහන් කළේ පැරණි ජවිපයේ අවක්ෂේපයක් වන වර්තමාන ජවිපෙ කතිපයාධිපති කල්ලිය සංස්කෘතික හර පද්ධතියට ජන විඥානයට හා ජාතිකත්වයට කෙතෙක් නම් වෛර කරන්නේ ද යන්න සිහිපත් වන නිසයි.
කෙසේ හෝ ඉන් පසු මා සමාජවාදි ශිෂ්ය සංගමයේ සාමාජිකයෙකු වීමි.
එවකට සරසවියේ බලය තිබුනේ SLFP ශිෂ්ය සංගමයට ය. ඔවුන්ගේ පාවාදීම් හා ද්රෝහී කම්වලට නිතර නිතර අපි මූන පෑවෙමු. CP හා LSSP සමග දැඩිව මතවාදි ගැටුම් තිබුනි. එදා ජවිපෙ විනය හා සමාජ සදාචාරයට වැඩි තැනක් දුන් බැවින් දුම් බීම මත්පැන් පානය වැනි දේවලින් අප තුළ ස්වයං වාරණයක් ඇතිවි ය. දවසක් කතිපයාධිපති අතළොස්සක් වූ වි.කො.ස (විරෝධේ ) පිරිසක් AT එක ඉදිරිපිට ගැටුමකදී පැවසුවේ 'යකෝ සිගරට් අරක්කු නොබිව්ව කියල විප්ලවේ කොරන්න පුලුවන් ද, අපි නම් අහුවුනොත් බඩුත් ගහනව. තොපි සුළු ධනේශ්වරවාදීන්" කියා ය. (මොවුන්ට අනුව මාඕ සේතුං ද සුලු ධනේශ්වරවාදියෙකි). කෙසේ හෝ සුලු කලක් ඇතුළත මොවුන් ජනතාව අතරෙන් අතු ගෑවී ගියේ ය. මේ අතර අපේ සමහරු පක්ෂයේ පූර්ණකාලීනව කට යුතු කිරීමට සරසවිය හැර ගියහ.
භීෂණ සමය ඇරඹුනේ 1971 මාර්තු මාසයේ ය. එය වැල්ලවාය පොලිසියට පහර දීමෙන් ඇරඹිනි. රටට ම ඇඳිරි නීතිය. හමුදාව හා පොලිසිය සරසවියට ඇතුළු වූහ. පළමුව හැම ශාලාවක් ම සෝදිසි කර සැක සිතෙන හැම දේ ම අත් අඩංගුවට ගන්නා ලදී. වැඩිපුර ම තිබුනේ අපි මසා ගෙන තිබූ අපේ නිල ඇඳුම් හා හමුදාවට සමාන ඉන පටි වැනි දේවල් ය. ඒ සියල්ල ස්ට්රයික් ගහ ළඟ ගොඩ ගැසුවෝ ය.ඉන් පසු අත් අඩංගුවට ගැනීම්. හෙළි දරව් වී තිබූ සියලු දෙනා අත් අඩංගුවට පත් වූහ. සමහරු පැන ගත්හ. මම ද පැන ගතිමි.
ඉන් පසු වසර 3 ක් ම කොළඹ හෙට්ටි වීදියේ මයිලන් කෝවිල ඉදිරිපිට පදික වේදිකාව මට නිවහන විය. දවසට රුපියලේ 4 වැටුපට රේස් බුකියක වැඩ කළෙමි. CID භීතිකාව මුලු රට ම වෙලාගෙන තිබුණු නිසා පාරේ ඇවිද ගියෙත් පරිස්සමෙන් ය. එහෙත් මේ මුලු කාලය පුරා ම නිකන් හිටියේ නැත. නැති සබඳ කම් හා අලුත් සබඳතා ගොඩ නගා ගැනීම් වැනි දේ යලි ටිකෙන් ටික හදා ගත්තෙමි. මේ අතර දිනක් පිට කොටුව බෝගහ හන්දියෙදි මගේ ජූනියර් බැචෙක් මට හමු විය. අපි උඹ හැම තැන ම හෙව්වා, වරෙන් වරෙන් යන්න, දැන් ඒ තරම් ප්රශ්නයක් නෑ.දැන් ශිෂ්ය සංගමෙත් ඉන්නෙ අපේ එවුන්. වහා ම වරෙන් යැයි ඔහු පැවසී ය.
යාමට අදහසක් නොතිබුනත් මට හිතුනේ සරසවිය පැත්තෙ රවුමක් දමා ඒමට ය. ඉතින් මම වසර තුනකට පසු ආපහු ගිමෙි. ඒ යන විට පෙරදිග භාෂා පීඨයේ සභාපතිව හිටියේ මගේ ම බැච් එකේ හිටපු දැනට ප්රංසයේ ජේතවන විහාරයේ නා හිමි මුරුංගස්යායේ ඤාණිස්සර හිමියන් ය. මාගේ re-admit වීමට උන්වහන්සේ වෙහෙසී කටයුතු කළහ. මේ වන විට general කරපු මගේ බැචාලා නික්ම ගොස් තිබිණි.
මේ වන විට සමාජවාදි සංගමයේ සමාජිකයන් එලිපිට කටයුතු කළේ නැත. නමුත් හැම එකාම එක පොකුරටයි හිටියේ. රජයෙන් ජවිපෙ සාමාජිකයන් සොයන එක නතර කරල තිබුනේ නැත. ඒ විතරක් නෙවෙයි , ආණ්ඩුවට ගැති සමහර සංස්ථා සේවකයන් සේවක පාඨමාලාව කියල එකක් සාදා කැම්පස් එකට එවා තිබුනේ ශිෂ්යයන් විදිහට ය. ඔවුන් එවා තිබුනේ ඔත්තුකරුවන් හැටියට ය. අපි ප්රසිද්ධියේ දේශපාලනය නොකළත් අපට මදක් හෝ පෑහෙන්නට හැකි CP එකට අපි සපෝර්ට් කළෙමු. ඔවුන්ගේ ජයග්රහණය සඳහා අපි යටින් උදව් කළෙමු. මේ අයුරින් SLFP බලය ඉවර කිරීමට හැකිවිය. එහෙත් අපේ එකෙක්වත් කිසිම පක්ෂයකට ගියේ නැත. අපි වෙනුවෙන් අපිමය. ඉන් පසු 76 පිටව ආවෙමි. ( මේ වන විට පෞද්ගලික වශයෙන් මට සිදු වූ හානි කිසිවක් අදාල නැති හෙයින් සඳහන් නොකරමි.)
1977 ජේ ආර් බලයට පත් විය. ඔහු පැමිණ අපරාධ යුක්ති විනිශ්චය කොමිසන් සභාව මගින් සිරගත කර සිටි විජේවීර සහෝදරයා ඇතුළු සියලු දෙනා නිදහස් කළේ ය. හැබැයි ඔහු එසේ කළේ ජේවීපි එකට අනුකම්පාවෙන්වත් ප්රජාතාන්ත්රීය නිසාවත් නොව සිරිමා බණ්ඩාරනායකට රිදවීමට ය. ජේආර්ගෙ අරමුණ ඉටු වී ද නැද්ද යන්න දැන් ඔබ දන්නවා. කෙසේ නමුත් දැන් අනතුරක් නැති නිසා අපි ප්රසිද්ධ දේශපාලනයේ යෙදුනෙමු. විජේවීර සොයුරා ජනාධිපතිවරණයට ද ද ඉදිරිපත් විය. ටිකෙන් ටික ජේආර්ට තේරුම් යමින් තිබුනේ තමන් එළියට දැම්මෙ පූසෙක් නොව බෙංගාල ව්යාඝ්රයෙක් බව ය. අවස්ථාව එන තුරු ඔහු බලා සිටියේ ය.
මම සරසවියෙන් පිට වූ පසු ගුරුවෘත්තියට බැඳුනෙමි. හැබැයි කිසිවිටෙක මම සිසුන් සමග දේසපාලනේ කතා කිරීමට ගියේ නත. මා ඉගැන්වූයේ Logic And Scientific Method ය. නමුත් ළමුන් මා කවරෙකුදැයි දැන සිටි බව මට පසුව තේරුණි. මා දේශපාලනය කතා නොකළ ද විද්යාවේ ඉතිහාසය කියාදෙන විට ජියොර්දානෝ බෲනෝ ගැලියෝ ගැලලි වැන්නන්ට පාලකයන්ගෙන් හා ආගමෙන් සිදු කළ විනාසය වැනි අසාධාරණ කම් මම පැහැදිලි කළෙමි. ඔවුන්ට off period එකක් ඇතොත් මා සොයා ඒම සිරිතක් කර ගත්හ. මේ අයගෙන් බොහෝ දෙනෙක් පසුව පේරාදෙණියට ම තේරුනහ.
මා හීනෙන්වත් නොසිතූ දෙයක් සිදු වී තිබිණි. ඒ තමයි ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනා jvp වී සිටීමයි. (පොඩි සතුටක් නොතිබුනාම නොවෙයි). බොහෝ ම මෑතක මා ජේවීපී එකට සමුදුන් වෙලාවේ එක් පැරණි සිසුවෙකු ඇසුවේ " අපිව මෙතෙන්ට රැගෙන ආවේ සර්. දැන් සර් වෙනස් වෙලා." මගේ පැනය වූයේ මා කිසිවිටෙක ඔබලාට jvp වෙන්න කියා කියල තිබෙනව ද යන්නයි. "එහෙම කිව්වෙ නෑ තමයි. ඒ වුනාට උගන්නපු දේවල්වල හැටියට වෙන තැනකට යන්න හිතුනෙ නෑ සර්." මේ ටික කිව්වෙ සාකච්ඡාව අතරතුර වරහන් ඇතුලෙ කියල හිතන්නකො.
කෙසේ හෝ මේ අතර තුර 83 කලු ජූලිය පැමිණියේ ය. ජේ. ආර්. තම අපරාද වසා ගැනීමට මෙරට වාමාංශික ව්යාපාරය බිල්ලට ගත්තේ ය. ජවිපෙ තහනම් විය. නැවත ද යටිබිම් ගතවන්නට සිදුවිය. බිල්ලන් තැන තැන රජ විය. බුරුතු පිටින් අත් අඩංගුවට ගැනිණි. එසේ ගිය බොහෝ දෙනා යලි කිසිදා ආපසු ආවේ නැත.
මා ද ජීවිතය අහිමි වන තැනට පත්විය. ඒ අන් කිසිවක් නිසා නොව විජය කුමාරතුංග ඝාතනය කළ sniper තුවක්කු කරු වූ ලයනල් රණසිංහගේ කට උත්තරය නිසා ය. මං ඉගෙන ගත්තෙ ජයදේව සර්ගේ පංතියේ යන වගන්තිය කට උත්තරයේ තිබීම එයට හේතුවයි. හමුදාව මා සොයා ගෙය වට කළහ. මා පිටත ගොස් ය. එවර මා බේරුවේ ජේ.ආර්. සහ ගාමිණි දිසානායකයි 
. මහවැලි අධිකාරියෙන් ජේ.ආර්. සහ ගාමිණීගේ ඡායාරූප සහිත පොකට් කැලැන්ඩරයක් ගසා තිබිණි. එම කැලැන්ඩරයක් ගෙදර බිම පෑගි පෑගී තිබෙනු දුටු මගේ බිරිඳ එය රැගෙන මාගේ ලියන මේසයේ දමා තිබිණි. එය මා දැන සිටියේ නැත.ගේ වට කළ හමුදාව ප්රශ්න කර තිබුනේ ගාල්ලේ හිටපු ජයදේව ඉන්නෙ මෙහේ ද කියා ය.
'ජයදේව නම් මෙහෙ තමයි, හැබැයි එයා ගාල්ලෙ නෙවෙයි රත්නපුරෙ' බිරිඳගේ පිළිතුර වී තිබුණි. කොහොම ද ඔප්පු කරන්නෙ? උප්පැන්න තමයි දෙන්න තියෙන්නෙ. ගන්නවා බලන්න. මහත්තෙයගෙ මේසයේ උඩ ලාච්චුවෙ.'
හමුදා නිලධාරියා මේසය ලාච්චුව හැරියේය. ලාච්චුව හැරි විගස එය වසා දැමු හමුදා නිලධරයා තම පිරිසත් සමග යන්නට ගොස් ඇත. මා කුදලාගෙන යනු බැලීමට අවට මිනිසුන් රැස් ව සිට ඇත. ගෙදර ආ පසු මට කරුණු තේරුම් ගියේ ය. ලාච්චුවේ ලිපි ගොනු උඩින් ම දිලි දිලී තිබී ඇත්තේ බිරිඳ දමා තිබු අර පොකට් කැලැන්ඩරයයි. එතනින් ද බේරුනෙමි.
ඉන්පසු එළඹුනේ චන්ද්රිකා ජවිපෙ පරිවාස යුගයයි. සත්ය වශයෙන් ම අප පැතූ යුගය උදා වෙමින් ඇතැයි අපි සිතුවෙමු. එහෙත් එය බල්ලාගේ අධෝමුඛයේ බැඳි මීයක් බවට පත් විණි. චන්ද්රිකාට අවශ්ය වූයේ ජවිපේ උදව්වෙන් ( යකා එක්ක හරි ) ගොඩ යාම වූ අතර අනුරලාගේ අරමුණ වූයේ චන්ද්රිකා ජීවග්රහයෙන් අල්ලා ගැනීම ය. වැව් හෑරූමුත් ලැබුණු අස්වැන්නක් නැත. ඒ මගුල ඉක්මනින් අවසන් විය.
2005 වන විට එළඹුනේ රාජපක්ෂ අවදියයි. ඔහු මරණ තුනක් ඇතිව පැණි කන මිහිහෙකුගේ තත්වයට පත්ව සිටියේ ය. LTTE තොන්ඩුව ඔහුගේ බෙල්ලේ බැඳිලයි තිබුනේ. මේ වන විට මම මගේ පෙදෙසේ පක්ෂ කාර්යාලයට අනුයුක්තව කටයුතු කරමින් සිටියෙමි. සෝමවංශ සහෝදරයා පක්ෂ නායකයා ලෙස සිටියත් පක්ෂ ප්රචාරක කටයුතු සංවිධානය වැනි දේ කළේ විමල්, ටිල්වින්, අකුදි, හේරත් ආදීන් විසින් ය. සෝමවංශ සහෝදරයා හුදු symbol එකක් වූවා පමණි. රාජපක්ෂගේ හුස්ම හිරවෙමින් තිබියදී මුලින් ම ඔහු දිරි ගැන්වූයේ සෝමවංශ සහෝදරයා ය. ආයුධ නැතැයි කී විට තියෙන ලබ්බකින් ගහල හරි මේක ඉවර කරනව ඕයි කිව්වෙ සෝමවංශය.
සෝමවංශ ඇතුළු ජවිපෙ පහළ මට්ටමේ සියේට අනූවක් මේ වන විටත් පෙර සිට පැවත ආ ජාතිකවාදී කඳවුරේ සිටි අය වූහ. යුද්ධයට එය සවියක් විය.
මේ කාලයේ මට පෙනී ගිය විශෙෂ දෙයක් නම් ජවිපයේ ක්රමානුකූල ව්යපගමනයි. අතීතයේ පක්ෂය තුළ පැවති සහෘද සංවේදී බව, අනෙකා ගැන සැලකිලි මත් වීම දක්නට ලැබුනේ නැත. ඉස්සර අප බත් පිඟාන අතට ගත්තේ අනෙකා කෑවාදැයි සොයා බලාය. ඒ වෙනුවට තමන් ගැන පමණක් හිතන පිරිසක් බිහි වෙමින් තිබිණි. 80 දශකයෙන් පසු ජවිපෙට හැමදාම හිටියේ අලුතින් බැඳුණු පිිරිසකි. විතැන් වූ අය හෝ කලකිරුණු අය යලි එක් කර ගැනීමේ වැඩපිළිවෙලක් අතීතයේ සිට ම තිබුනේ නැත.
ගිය පුද්ගලයා ද්රෝහියා ලෙස හංවඬු ගැසුවා මිස ගියේ ඇයි කියා බැලුවේ නැත. ප්රශ්න නගන්නන් කතිපයාධිපති සංවිධානයකට ලොකු ම හිසරදයකි. එවැන්නන් සිටීම වල්ගවාදීන් බිහි කිරීමට බාධාවකි. තත්වය මෙසේ තිබියදී මා විමසිල්ලෙන් තව බලා සිටියෙමි. පක්ෂ සාමාජිකයන්ගේ දැනුම සඳහායැයි සලකා මා ළඟ තිබූ දේශපාලන පොත්පත් සඟරා කාර්යාලයේ තැබුවෙමි. නමුත් එකෙක් හෝ ඒවා අත ගා බැලුවෙවත් නැත." අපි මොකට ද ඕව කියවන්නෙ. හැම දේම අපේ නායකයො දන්නව. අපට තියෙන්නෙ එයාලා කියන දේ කරන එක." ඔවුන් එසේ සිතන්නට ඇත.
මෙසේ තිබියදී තව බොහෝ දේ වෙමින් තිබණි.එකක් නම් ජවිපෙ පැවති ජාතික කඳවුර අඩ පණ කර දෑමීම ය. එයට බලවත් බාධකය වූයේ විමල් වීරවංසය. අනුරගේ කතිපයාධිපති කල්ලිය කළේ ඔහුට යන තැනට වැඩ කිරීමය. ඔහුව පෙන්නන්න බැරිව ගියේ උතුරේ යුද්ධයට රාජපක්ෂට සහාය වීමය. යුද්ධය නිමා වුවහොත් බොහෝ කලකට සටන් පාඨ නැතිව යන බව ඔවුහු දැන සිටියහ. අනෙක් කරුණ නම් විමල්ගේ කථිකත්වය නිසා ඔහු ජනතාව අතර වඩා ජනප්රිය වීම ය. ජවිපෙ වෙත ජනතාව ආකර්ෂණය වීමට තදින් ම බල පෑවේ විමල් ය. ජවිපෙ කුණු සෝදා හැර එය ජනගත කිරීමට උපකාරී වූයේ ඔහු බවට මොහොතක්වත් හිතුවේ නැත. විමල් තමන්ගේ පැවැත්මට හානිකර බව ඔවුන් වටහා ගෙන තිබුණි.
ඉන් පසු තම බලය තහවුරු කර ගැනීමට ලොකුම බාධාව වූයේ සෝමවංශ අමරසිංහය. විජේවීර සහෝදරයා සමග සිටි අයගෙන් අන්තිම පුරුක වූයේ ඔහු ය. ඔහු ද එලවා දැමිණි, නැත්නම් අයින් වෙන තැනට වැඩ කළහ.
මේ සමග ම පෙනී යන තවත් දෙයක් නම් ඊනියා කතිපයාධිපති කල්ලිය එලිපිට ම ජාතික චින්තනය දේශීය සංස්කෘතිය හා ඒ මත පදනම් වූ ජනවිඥානය ගර්හාවට ලක්කිරීම. එය ගෝත්රික වාදයක් වශයෙන් හඳුන්වන්නට තරම් ඔවුන් අද සැහැසි වී ඇත. මෙය ඉබේ සිදු වූවක් නොවෙයි. එකක් නම් ස්ථාවර සංස්කෘතික පසුබිමක් සහිත අපේ සමාජවල අරාජික තත්වයක් ඇති කිරීමට ලොකු ම බාධාව වනුයේ මෙම සංස්කෘතික පදනම බව අධිරාජ්යවාදීන්ට පෙනී යාමයි.
එය ඔවුන් බලාපොරොත්තු වූ පරිදි UNP යෙන් කළ නොහැකි විය. මන් ද කියනවා නම් එය වරෙක විජාතිකත්වයත් වරෙක දේශියත්වයත් දෙසට වරින් වර දෝලනය වීමයි. මේ නිසා එයට උචිත ම පිටිය සැකසී ඇත්තේ ජවිපෙ තුළය.ජවිපෙ ඔවුන්ගේ නිලනොලත් සුනඛයා බවට පත්කර ගන්නට ඔවුන් සමත් විය. අනෙක් කාරණය තමයි ජාතිකත්වයට මුල් තැන දෙන පක්ෂයක් ආණ්ඩුබලයේ සිටින විට ඔවුන්ට තම සටන් පාඨ තොරොම්බල් කර මිනිසුන්ගේ මොලේ කොලොප්පම් කිරීම අපහසු වීමයි. රාජපක්ෂ ආන්ඩුවට මොවුන් මේ තරම් වෛර කිරීමට මෙය එක් හේතුවකි. 2015 අරලියගහ මන්දිරයේ පිහිටවූ විධායක කමිටුවේ රනිල් අතික්රමණය කරමින් අනුර පෙරමුණ ගන්නේ මේ නිසයි. මේ සියල්ල කරනවිට ඔවුන් වටා තවත් පිරිසක් අලුතින් එකතු වූහ. බළලා මල්ලෙන් එළියට පනින්නෙ එතැනදී ය.
ඒ ඔවුන් වටා සිටින ඊනියා විද්වතුන් කලාකරුවන් යැයි කියා ගන්නා පිරිසයි. මේ පිරිස මෙරට සංස්කෘතියේ සහ පොදු ජන විඥානයේ පරම හතුරන් ය. අසූව දශකය වන තුරු ජවිපෙ නයාට අඳුකොල සේ පෙනුනු මොවුන්ට හිටි හැටියේ එය ගැලවුම්කාර පක්ෂයක් හැටියට පෙනෙන්න ගත්තේ ඇයි. සිරිමා බෝධිය යට අඩියක් ගැසීම රුවන්වැලි සෑයට කුණු පිරවීම වැනි මනෝ විකාරයන්ගෙන් පෙලෙන, නිර්වස්ත්රං පරමං සුඛං වැනි නාට්ය නිපදවන්නට කටයුතු කළ , ගැහැනුන්ගේ පශ්චාද් භාගය පහසමින් බයිලා රංගනයේ යෙදෙන හැට හුට හමාරක් කලාකරුවන් දැන් මොවුන්ගේ පාක්ෂිකයන් ය. මොවුන්ගෙන් සමහරු නිරාගමික ලෙස තමන් ම හඳුන්වා ගත්තත් මොවුන් විරුදධ බුදුදහමට පමණි. වෙනත් කිසිදු ආගමකට හෝ සංස්කෘතියකට මොවුන් විරුද්ධ නැත.
පසුගිය කාලය පුරා ම ජවිපෙ පන්ති හතුරා වූයේ ධනේශ්වර පන්තිය නොවේ .රාජපක්ෂ පවුලයි. රාජපක්ෂලාට මේ සා ජයක් ලබා දීමට හේතු වූයේ රට තුළ ඔවුන් ගෙන ගිය නින්දා අපහාස බේගල් හා වෛරී ප්රකාශ නිසා බව මොවුනට නොවැටහේ. ඔවුන් සිතන්නේ මේ රටේ මෝඩ බහුතරය (මෙය මාක්ස්වාදි න්යායක් ද ) මොවුන් පැරදවූ බවය.
1967 පමණ සිහින් උල්පතකින් පටන්ගෙන පණස් වසරක් පුරා ගලා ගිය පිරිසිදු ජල පහරක් කක්කුස්සි වලකින් අවසන් වෙතැයි කිසිවෙකු නොසිතන්නට ඇති.
මෙතෙක් කරුණු මා පැවසුවේ කතිපයාධිපති කල්ලිය වටා පෙළ ගැසුණු වල්ගවාදීන් සඳහා නොවේ. අනාගතයේදී සමාජයට එකතු වන යොවුන් පරපුර වෙනුවෙන් ය. ඔවුන් අක්මුල් සිඳී ගිය ජාතියක් නොවනු පිණිස ය.
මා 2011 ජවිපෙන් සමු ගතිමි. විතැන්ව යාම යනු යලි නොඑන්නට යාමක් නොවේ. මෙරට ජනවිඥානයට අපහාස නොකරන තමන්ගේ අක් මුල් සිඳ නොගත් කුණුහරපයෙන් නොව සබුද්ධිකව යමක් වටහා දීමට හැකි නායකත්වයක් කරා යලි ජවිපෙ මාරු වනු ඇත යනු මගේ පැතුමයි. එහෙත් එය පැතුමක් ම පමණක් බව මම දනිමි.
විවේචන යෝජනා හෝ චෝදනා හමුවේ සංවාදය වෙනුවට කුණුහරුපය ම එක ම අවිය සේ සලකන කුණුහරප විශේෂඥ සහෝදරවරුන්ට ඉඩ දී නතර වෙමි.
එන්.ජී. එස්. ජයදේව.
A/69/ 480.පේරාදෙණිය ආදිවිද්යාර්ථී
A day in the life
.jpeg)
