JR ගැන කියවීමක්.

JR බලයට එනකොට ආණ්ඩුවෙ ඉඩම් සංචිතය විතරක් අක්කර මිලියන ගානක් තිබුනා. අත්කර 50 පනත 100 දක්වා වැඩි කරලා හිතවතුන්ට ඉඩම් කොල්ලකන්න දීලා බලං හිටියා, ප්‍රේමදාසගෙ අඹන්පොළ ඉඩමත් එහෙමයි. ලැවරියා විකුණලා අරං නෙමේ. ඒ විතරක් නෙමේ තමන්ගේ කනාටු පොල් ඉඩම් ටික සරුසාර ඉඩම් වලට වංචාවෙන් මාරු කරගත්තා.
රටේ නොතිබුණු කොටි, පාතාලේ, කුඩු යනාදී සියලුම අකටයුතුකම් ගෙනල්ලා බෝකරා.
රටේ වැඩිම දෙනෙකුට යැපෙන්න තියන ප්‍රධානම රැකියා⁣ව දේශපාලනය කරා. ඒ සඳහා පලාත් සබා වැනි අලුත්ම ක්‍රම සහ මනාප වැනි බලුපොර ගෙනල්ලා ජාතියම අනාතකරා.
කවරදාකවත් ලෝකෙ එක එකාට වහල්කම් නොකරපු ජාතියක ප්‍රධානම ආදායම් මාර්ගය වහල් සේවය මෙන්ම සාඩම්බර ලාංකික ගැහැණිය අරාබියට විකුණලා දැම්මා. දැං රංජලාගේ ප්‍රධාන සටන්පාටේ JRම තමා හැදුවේ.
ඡන්ද දූෂණ වංචා අලුත්ම ක්‍රම හඳුන්වා දුන්නා. කොටින්ම කියනවනම් තමන්ගේ opposition contestant ( විපක්ෂයේ තරඟකරු) කොබ්බෑකඩුව ඡන්දෙ දාන්න යනකොට ඒකත් හොරෙන් දාලා. වෙන රටක නම් ඡන්දෙ අහෝසි කරනවා. සිරිමාවොට ඉල්ලන බැරිවෙන්න ප්‍රජා අයිතිය අහෝසි කරනවා. ඔන්න දිනන හැටි.
පුතා රවී STF හදලා කොටි අඩවිය ආක්‍රමණය කරගෙන එනකොට දිඹුලාගල හාමුදුරුවෝ එක්ක ජන අනුපාතෙට අලුත් ගම්මාන හදාගෙන එනකොට කඩුවෙලින් මැරයො දාලා අහිංසක මිනිස්සුන්ට ගහනවා එදා අතපය අහිමි වූ අන්ත දුප්පත් මිනිස්සු අදත් ඉන්නවා. පුතාට තාත්තව තිත්ත වෙනවා. ( මාලිංග ගුණරත්නගේ පොත බලන්න)
ජූලි කලබල නිදහසේ කරගෙන යන්න දින 3ක් දෙන්නෙත් මෙයාම තමා.
කොහොමද ධර්මිෂ්ටර්ගෙ වැඩ... තව ලියන්න පුළුවන් පොතක් මෙයා ගැන.
අරකිව්වා වගේ දේශපාලන වහල් බවින් අන්ධ වූවන්ට නොව නිදහස් අදහස්
දරන්නට දැන ගැනීමටයි මේ ටික.
සෝමාලියාව වගේ තිබ්බ ලංකාව ගොඩ ගත්තේ JR කියලා එක මනුස්සයෙක් කියලා තිබුනා.
JR බලයට එනකොට ලංකාවට නිදහස ලැබිලා යාන්තමින් අවුරුදු 28යි. ඒ වෙනකොට අපි ඔරුවල වානේ සංස්ථාවේ ඇල්පෙනෙත්තේ ඉඳලා මහා පාලම් කාප්ප දක්වා සියලුම වානේ භාණ්ඩ දේශීයව නිපැදුවා.
ඉන්දියාවට වෙනම වර්ගයේ උදැල්ලක් කිඹුලා ලකුණෙන් තලය මහත ලංකාවේ හැදුවා. ඒවා එක දිගටම ඉන්දියානු ගොවියට ලංකාවෙන් යැවුනා.
Unique රේඩියෝව අපි හදලා ආසියාවේ රටවල් වලට අපනයනය කරා.
රටේ හැම ගමකම weaving mills දාලා අපේ රෙදි පිලි අවශ්‍යතාවය ගම් මට්ටමින්ම සපුරා ගත්තා. එතකොට මදුරු දැල් තිබුනා ඩියුරෝ කියලා සවි ශක්තිය අතින් ඉහලයි. දාස සමූහ ආයතනය තමා නිශ්පාදනය කලේ. දාසලා රාණි, සඳුන් සබන් දේශීය අමු ද්‍රව්‍ය වලින්ම නිපදවලා පිට රටටත් අපයනය කලා. අදත් චෙන්නායි වල බර්මා බසාර් ගිහිල්ලා අහලා බැලුවොත් රාණි සබන් වලට ලොකු ඉල්ලුමක් තියනවා. ඒ අර කියපු සෝමාලියා යුගයේ කල දේවල් තමා. JR, දාස මුදලාලි ශ්‍රී ලංකා කාරයා කියලා වැටෙන්නම ගහලා කුජීත කරලා දැම්මා.
අපේ ගෙවල් වල විතරක් නෙමේ කඩවල් හෝටල්වල භාවිතා උනේ පැරකුම්බා condensed milk. ලංකාවෙම තණ බිම් වලින් අපේ කිරි අවශ්‍යතාවය සපුරා ගත්තා. මුස්ලිම් ගොවි මහත්වරු පොලොන්නරුවේ විශාල වශයෙන් කිරි නිපැදවූවා . දැං ඒ ඔක්කොම වගේ පිටරටින් තොරම්බල් බඩු ගේන්න පුරුදු වෙලා.
ඒ කාලේ ⁣Proton car ලංකාවේ ගහන්න ඉඩක් ඉල්ලනකොට අපි දුන්නෑ මොකද අපි Upali Fiat එක හදන නිසා තව නොබෝදිනකින් saloon car එකක් අපි ලෝකෙට හඳුන්වා දෙන්නම් කියලා බලාපොරොත්තු තිබුණු නිසා. සෝමාලියාවේ කාර් හදනවද? JR ඇවිල්ලා සියල්ල විනාස කරලම දැම්මා. උපාලි විජේවර්ධනව මරලා දැම්මා රහසිගත විදිහට.(ප්‍රේමදාස ඒක කල බව කුප්‍රකටයි.)
කුබෝටා ට්‍රැක්ටරය අපේ දෙයක් අද කෝ??.
වරායෙන් අපනයනය වූ බඩු අතර පලයාකාට් සරොම් තොග ගණන් (containers ප්‍රසිද්ධ නැති යුගයක) ඩියුරෝ රෙදි පිලි තොග ගනන් යැවුවා, ලංකා සිල්ක්, බතික් අපේම අමුද්‍රව්‍ය වලින්. St.Bridget එකේ Sistersලා පට පණුවන්ගෙන් සිල්ක් නූල් අරන් රෙදි නිපදුවා. පස්සේ මේ වැඩේ ධර්මිෂ්ට නෑ කියලා ඒක නවත්තලා චීනෙන් ගේන්න මුස්ලිම් මුදලාලිලාට බාර දුන්නා.
අපි......
ලේලන්ඩ් වාහනේ ලංකාවට ඉන්දියාවෙන් එනකොට දාලා එව්වෙ කැළණි ටයරය ලොකුවට made in Sri Lanka කියලා ලියලා, පොඩි අපි සතුටට පත්උනා මේවා දැකලා. කැළණි ටයරය ඔය කියන සෝමාලියාවේ හදන Yokohama, Dunlop ලොප් කරලාම දාලා තිබුණු යුගයක් අපට තිබුනා. අපි බරවාහන දේශීයව හදාගන්න කාලය අත ලඟ කියලා හීන දැක්කා.
ලංකාව, සෝමාලියාවක් වෙලා තිබුනා කියන අය ලංකාවට ආසියාවේ ස්විට්සර්ලන්තය කියපු කාලක් තිබූ බව දන්නැතුව ඇති. ඔව් අපි චොකලට්  කර්මාන්තය පටන් අරං පිටරටවල පවා කොකෝවා වැව්වා ලංකාපුත්‍රයන් යටතේ ඒ රටවල මිනිස්සු වැඩ කරා. අපිට එහෙව් යුගයක් තිබුනා. දැන් ගෑණු ඇඟ විකුණලා ගේන සල්ලි වලින් ජපන් වාහන අරගෙන පදින තිරිසන් ජාතියක් කරලා දැම්මේ ඔය HRම තමා. JR ගෙන් පස්සෙ ආපු එකදු ජනාධිපති කෙනෙක්ටවත් මේ රටේ ගෑණු වහල් සේවයට යවන එක නවත්තන්න උවමනාවක් තිබුනෙ නෑ. එකම එක්කෙනෙක් ඒ වැඩේ ටිකාක් විතර control කරා එච්චරයි.
යූරී ගගාරීන් ලංකාවට එනවා මේ නිශ්පාදනය ආර්ථිකයක පිමි පනින ජාතිය ඇසින් දැක ගන්න. 59 කියුබානු විප්ලවය ඉවර කල චේ ගවේරාට පසු කාලෙක බාර දෙනවා විශාල වගකීමක් එරට ආර්ථිකය නගා සිටුවන්න. ඔහු තෝරා ගත් රටවල් කීපයකට එනවා සංවර්ධනය සැලසුම් හදාරන්නට. එවකට ආසියාවේ තෙවෙනි නිශ්පාදන ආර්ථිකය තිබුණු ලංකාවට; අර කියපු සෝමාලියාවටත් ඔහු අමතක නොකරම බලන්න එනවා. දැං මොකාද ලංකාවෙන් ඉගෙනගන්න එන්නේ? මන්දපෝෂණය ගැන නම් පුළුවන් වෙයි අද ආවොත් ඉගෙන ගන්න.
එතකොට සිංගප්පූරුව හදන්න පෙර ලී ක්වාන් කියනවා මම මලක්කාවේත් ලංකාවක් හදලයි පස්ස බලන්නේ කියලා. ඒ අරයා කියපු සෝමාලියාව එදා බැබලුණු අයුරුය. (ලී ක්වාන් ගේ Third world to first world පොත බලන්න)
කුඩා දරුවන් වූ අපි නිතරම අධ්‍යාපන චාරිකා ගියා පාසැල් වලින්. ඒ අපේ දේශීය කර්මාන්ත ශාලා නැරඹීමටයි. අද ලුණු ටිකත් ඉන්දියාවෙන්.
එදා අද මෙන් රෑපවාහීනී, mobile phones, laptops, flat screens යනාදී gadgets ලෝකෙම තිබුනෙ නෑ.
දැං සෝමාලියාවේත් ඕවා තියනවා ඒක නම් ⁣ඔය වගේ දේවල් කියවන්න හේතූවූ කාරණය, ඔබ විචාර බුද්ධිය මීට වඩා යෙදවිය යුතුයි. එකල ජර්මනිය, ජපානය වැනි රටවල් වලත් ඔය ගැජට් නෑ කොටින්ම කියනවනම් අද ඒවා සෝමාලියාවේ තියනවා. ඒ කියන්නෙ ඒ රටවලුත් ඒකාලේ සෝමාලියාව වගේ කියන එකද? මෙවන් දේ කතා කරන්නෙ ඔහුට කවදා හරි කවුරු හරි වැරදි අවබෝධයක් දී ඇති නිසයි.
මේ කිවූ කිසිම දෙයක් නාදුනන මා කීවාට පිළිනොගන්න. කරුණු ⁣තව දුරටත් සොයාබලා විශ්වාස කරන්න.
එකල අපිට තිබුණු ලොකුම ප්‍රශ්නයක් තමා ඉන්දියාවෙන් සහ මාලදිවයිනෙන් බෝට්ටුවල නැගලා නීති විරෝධී සංක්‍රමණිකයන්ගේ පැමිණීම. අද 1977ට පස්සේ, අපි නැව්වල පාවෙලා ජීවිත පවා නැති කරගෙන වෙන රටවල් වලට පනින ලැජ්ජා නැති ජාතියක් වෙලා. කවදද වැරදිලා තියෙන්නේ? ඒ දිනය අපිටනම් පැහැදිලියි.
තව මෙවන් දේ පොත් ගණනක් ලියතැහැකි. අද අපේ මිනිස්සු දැනුවත් වෙලා නැති තැන් අපි කතා කරන්න ඕනේ. නැත්තං ඒ ලමයි කොහෙන් දැනගන්නද? අද හෙට ඉතිහාසය ගැන උනන්දුව නැති කරපු දාට මේ දේවල් දන්න කෙනෙක් නැති වෙලා යයි. එදාට හැමෝම කියයි ලංකාව ඉස්සර සෝමාලියාව වගේ. කියලා. මැරෙන්න කලින් මේ ටික හරි ඉන්න එකාලට කියලා දීම වගකීමක් ලෙස දකින නිසා ලියා තබමි.
ලිඳ තුල ඉන්න මැඩියා තවත් එවැනිම වූ මැඩියන්ගේ ජක ජකය විතරක් අසා ඒ අනුව මුලු ලෝකය දන්නෙකු ලෙස කතාකරයි. නමුත් අඩුගානේ වතුර බොන්න එන මීහරකෙක්ගෙන් හරි යමක් අහන්න මොකද ඌ ගෙම්බට වඩා දුරක් ගොස් ඇත. අහම්බෙන් හරි මිනිසෙකු දුටුකල කතා කරන්න ජක ජක බාසාවෙන් නෙමේ මනුස්ස බසින්.

අදහස් හොයන්න, අසන්න, කියවන්න, හිතන්න පුරුදුවෙමු එතකොට ඔය එක එකා අපේ මිනිස්සුන්ව අන්දගෙන යන එක අඩුවේවි.
මෙසේ ලියා තැබීම සද්කාර්යක් මෙන්ම මෙය උපුටාගෙ ප්‍රචලිත කිරීමෙන් ජනතාවට යම් ආලෝකයක්  ලබා දී පිනක් කරගමු.
පරාක්‍රම සිරිමාන්න

A day in the life

අපේ රතුතරුව .

සරත් මුත්තෙට්ටුවේගම -
‘අඩුකුලේ වුණත් එයාලත් අපි වගේ මිනිස්සු අප්පච්චි. එයාල ඉඳගත්තම පුටු කැඩෙනවායැ’’

ශ්‍රී ලංකා දේශපාලන ඉතිහාසය ගැන සිතන විට අවංක චේතනාවෙන් රට වෙනුවෙන් රටේ ජනතාව වෙනුවෙන් පෙනී සිටි මහජන නියෝජිතයන් ලෙස මගේ මතකයේ රැඳී ඇත්තේ ස්වල්ප දෙනෙකි . වර්තමානයේ නම් එවැන්නක් ගැන සිතීම පවා විහිළුවක් යැයි කීම නිවැරදි යැයි මම සිතමි. අවංකව දේශපාලනයේ යෙදුනු මිනිසුන් ගැන කතා කරනවිට මගේ මතකයෙහි රැඳී අව්‍යාජ මිනිසෙක් ගැන සදහන් කිරීමට මෙය කාලෝචිත අවස්ථාවක් යැයි මට හැඟේ . ඒ අන් කිසිවෙක් නොව කලවාන ආසනයෙන් පාර්ලිමේන්තුවට පැමිණි සරත් මුත්තෙට්ටුවේගම මහතාය.

1986 වසරේ මැයි 22 වැනිදා මෙලොවින් සමු ගෙන ගියද අදටත් දන්නා අයට මෙන්ම ඇසුරු කළ අයට ඔහු සැබෑ මහත්මයෙකි, ගුණගරුක මිනිසෙකි .
ඔහු මෙලොවින් සමුගත් දිනය මා හට අද මෙන් මතකය. එය ඉතාමත් ශෝකජනක පුවතක් විය. එවකට මා රත්නපුර කුරුවිට ප්‍රදේශයේ සේවයේ නියුතුව සිටියෙමි. මා සමග සිටි රත්නපුර ප්‍රදේශයේ සේවකයන් ඔහුගේ වියෝවෙන් බොහෝ සේ කම්පා වී වැළපුනෝය.
ඔහුගේ ගුණ සමරා ලියා තිබූ පුවරුවල සඳහන් වුයේ මෙවන් වැකියන්ය "අප්පෝ ඔබ මියගියේ නැත. මිය ගියේ අපය" "අප්පෝ ඔබ මතු බුදුවේවා" "ඔබ නැති රට සදා අඳුරේය " ‘‘සරත් අප්පො මතු බුදු වේවා’’ . රත්නපුර සහ අවට ප්‍රදේශයන්හි මාර්ග සියල්ලක්ම පාහේ මෙවන් ගුණ සමරුවලින් පිරී තිබුනේ ඔහු වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම සැබෑ මානව හිතවාදියෙක් වූ නිසාය. එලෙස ශෝකය ප්‍රකාශ වූ වෙනත් අවස්ථාවක් මා මෙතෙක් දැක නොමැත. පහත සදහන් උපුටා ගැනීම (ලංකාදීප පුවත්පතින් ) ඒ සොඳුරු මිනිසා වෙනුවෙනි

ප: ලි:
මෙම උපුටනයේ සඳහන් ඇතැම් කරුණු මිණිපුර සිරිසේනයන් ලියු "සරත් මුත්තෙට්ටුවේගම - තිස් වසරක දේශපාලන සටන් ඉතිහාසය " කෘතියෙන් ලබාගෙන ඇති බව මට දැනගැනීමට ලැබුණා

වලව් ලෙන් දොර ජනතාවට විවර කළ මිණිපුර රතු තරුව

1986 වසරේ මැයි 22 වැනිදා උතුරට අඳුරු දිනයක් විය. යාපනය ප‍්‍රධාන උතුරේ සියලූ නගරවල වෙළෙඳසල්, කාර්යාල හා පාසල් වසා දමා සුදු කොඩි එසැවිණ. ජනතාව හැඟුම්බරව තම ශෝකය පළකළහ. බස්රථ ධාවනය නතර විය. සටන් විරාමයක්ද සිදුවිණ.
උතුරේ බැනර් එසැවිණ. ඒ ජනනායකයකු වෙනුවෙන් ශෝකය පළකිරීමටය. මෙම ජනනායකයා ද්‍රවිඩ ජාතිකයකු නොව දකුණේ සිංහලයකු වීම සුවිශේෂය සටන් නැවතුණේ පටු චේතනාවකින් නොව එම උතුම් පුද්ගලයාට හා ඔහුගේ දර්ශනයට ගරු කිරීමක් ලෙසිනි.
දකුණේ ද එලෙසම ශෝකය පළකිරීම සඳහා සුදු ධජ අහසට එසවිණ. ‘‘සරත් අප්පො මතු බුදු වේවා’’ සරත් ඔබ මිය ගියේ නැත මියගියේ අපයි’’ එහි සඳහන් වූ වැකිය. දකුණේත් උතුරේත් සාමාන්‍ය ජනතාව සරත් හදපත්ලෙන්ම අනුමත කළ බවට රත්නපුර පිට්ටනියට දස දිගින් ගැලූ මහජන ගංගාවෙන් පෙනී ගියේය.

ඔහු අන් කවරකුවත් නොව සමාජවාදී පිලේ කොමියුනිස්ට් නායකයකු වූ මහජන මන්ත්‍රී සරත් මුත්තෙට්ටුවේගම සහෝදරයාය.

එහෙත් උපතින් ඔහුට සමාජවාදී පසුබිමක් නොවීය. සබරගමුව රදල පරපුරේ බලවතකු වූ හර්බට් එක්නැලිගොඩ මුත්තෙට්ටුවේගම රටේ මහත්මයා ඔහුගේ ආඩම්බරකාර පියාය.
ප්‍රවේණිගත රදල බවින් ඔද්දල් වුවද රටේ මහත්මයා යුක්තිගරුක, සෘජුව තර්කානුකූලව සිතන, බණදහම් හා ශාස්ත‍්‍රිය ඥානයෙන් පිරිපුන්, එහෙත් දැඩි මාක්ස් විරෝධී ධනවාදියකු විය. ඔහු හිස නැමුවේ මහා සංඝයාට පමණි. එයම පුත් කුමරුට වාසනාව ගෙන ආවේය.

ගරාවැටෙන වලව්වෙන් මිල්ලවිටියේ නව නිවසට 1940 දී පිවිසුණු රටේ මහත්මයාගේ දරුපවුලේ ළඟම අනුශාසකයා වූයේ විද්‍යාවර්ධන පරිවේනාධිපති වූ ගොඩකුඹුරේ ශ්‍රී සුමනතිස්ස මහ නා හිමිපාණෝය. මව සමග පෙහෙවස් සමාදන්වීමට එහි ගිය සරත් අප්පො තුළද ‘දැහැමි සමාජයක්’ පිළිබඳ බීජය රෝපණය වන්නට ඇත. කුඩා වියේදිම මව සදහටම ඔවුන්ගෙන් වියෝවූයේ ඒ අංකුරය ඔහු තුළ ඉතිරි කරමිනි.
සිලියා මුත්තෙට්ටුවේගම මැතිනියගේ අභාවයෙන් පසු දරු දෙදෙනාට රැුකවරණය සැලසුවේ ඇගේ වැඩිමහල් සොයුරිය වූ ඉලේන් විජේසේකරය. මෑණිවරුන් දෙපොළගේ ද පියාගේද ආශිර්වාදය ඔවුන් මියගිය පසුවද තමන්ට ලැබෙන බව සරත්ගේ යටි හිත පැවසීය. බෝසත් පුතකු ලෙස මියයන තුරුම සරත් ඔවුන් සැමරීය.

සරත්ට ඇසුරට ලැබුණේ රදල පැලැස්තියේ දරුවන්ය. සමාජයේ දක්නට ලැබෙන ‘සතර පෙර නිමිති’’ පිළිබද ගැටලූ ඔහු විසඳාගත්තේ මිතුරන්ගෙන් නොව හාමුදුරුවන්ගෙන් විමසීමෙනි.
‘මේ ඔක්කොම අනිත්‍යයි සරත් අප්පො. තණ්හාවට පොදි බැඳගෙන හිටියට දවසක සේරම දාල යන්න වෙනවා. උසස් මිනිහෙක් වෙන්න නම් මෛත‍්‍රී චින්තනේ වවන්න ඕනැ. සමාජයේ සියල්ලටම සමාන අයිතිවාසිකම් තියෙන්න ඕනෑ. එතකොට තමයි සිත නිවී සැනසෙන්නෙ’’

ගුරුතලාව ශාන්ත තෝමස් විදුහල එදා බටහිරගැති ප‍්‍රභූවරුන්ගේ දරුවන්ට වෙන්ව තිබිණ. සරත් අප්පෝද මූලික අධ්‍යාපනය ලැබුවේ එහිදීය. ද්විතියික අධ්‍යාපනය ලැබුවේ ගල්කිස්සේ ශාන්ත තෝමස් විදුහලෙනි. ඉන් පිටවූයේ උසස් ඉංග‍්‍රීසි සාහිත්‍යධරයකු ලෙසිනි.

1976 ගමේ පන්සලේ කොත් පැලැඳවීමේ උළෙලක් පැවැත්විණ. ප‍්‍රධාන ආරාධිතයා වූයේ ජනපති විලියම් ගොපල්ලවය. ආරාධනා කතාව කළේ සරත්ය.
ඔබතුමාගෙ පියා තමයි පන්සලේ දායක සභාවේ සභාපති වෙලා හිටියේ. දැන්වත් ඔබතුමා තනතුර භාර ගන්නවානම් හොඳයි’’ නාහිමියෝ යෝජනා කළහ. ‘‘අනේ හාමුදුරුවනේ, අපේ දෙවෙනි ආගම වගේ තියෙන පක්‍ෂ දේශපාලනේ අත් ඇරල නම් ඕවට එන්න බෑ. ජිවිත කාලෙ පුරාම කරන්න තියෙන ආගමික යුතුකම් ටික කරන්නම් කෝ.
සරත් දැඩිලෙස එම පොරොන්දුව ඉටුකළා පමණක් නොව තම පුත් ‘‘මෛත‍්‍රිද’’ ඊට යොමු කළේය. මහසඟරුවනට බැති උපහාර කළේය.
‘‘කොමිනියුස්ට් කාරයින්ට ආගමක් ධර්මයක් සංස්කෘතියක් නෑ’’ යන ධනවාදි ආකල්පය සරත්ගේ අසිමිත බොදු බැතිය තුළින් බොරු විය.

1935 අපේ‍්‍රල් 29 වැනිදා රටේ මහත්මයාට හා එම මැතිනියට දාව උපන් කුමරා පිළිබඳ වේලාපත්කඩ සැකැසුවේ බළංගොඩ ආනන්ද මෛත‍්‍රී ලොකු හාමුදුරුවෝය.
එදා ‘සරත් චන්ද්‍ර’’ හෙවත් සරත් අප්පො වූ දරුවා රට පිළිගත්තේ සරත් සහෝදරයා ලෙසය. සරත්ගේ එකම නැඟනිය මයුරාංගනීය. 1956 දී නීති විද්‍යාලයට ඇතුළුව සිටියදි ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ ජාතික ශිෂ්‍ය සංගමයට සරත් බැඳුණේය.
දොස්තර සුගීශ්වර වික‍්‍රමසිංහ හා පීටර් කෙනමන් වැනි පක්ෂ නායකයන්ගේ දෙසුම් අසා සරත් විස්මයටත් කුතුහලයටත් පත්විය. සරත් නමැති රදල තරුණයා කොමියුනිස්ට්කාරයකු කිරීමට ඔවුන්ගේ ඇසුර සමත් විය. රත්නපුර දිසාවට සරත් සඳේ එළිය වැටෙන විට ඇන්. ඇම්. පෙරේරා නමැති සූර්යයා රුවන්වැල්ල නියෝජනය කරමින් සිටියේය.

1930 දී මෙරට පැතිරුණ දරුණු මැලේරියා වසංගතයට එරෙහිව යුද වැදුණු පිරිසට නායකත්වය දෙමින් සමසමාජ පක්‍ෂය බිහිවිය. ඒ අධිරාජ්‍ය විරෝධි සූරියමල් ව්‍යාපාරය තුළිනි. එහෙත් 1943 දී ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්ෂය බිහිවිමෙන් පසු ශීඝ‍්‍රයෙන් වමේ තරුණ පිරිස එම පක්‍ෂය වැලඳගත්හ. රතු බළකොටු රත්නපුරයේදී ඉඳිවිය.
‘‘සරත් දැන් බොහොම වැඩියි. මිනිහ කොච්චර ජනප‍්‍රියද කිව්වොත් රත්නපුරේ උසාවියෙ නඩුත් වැඩියි. මිනිහව අවිස්සාවේල්ලට යවාගන්න තියෙනවා නං හොඳයි.
සරත්ට ඊර්ෂ්‍යා කළ අය රටේ මහත්මයා ලවා පුතුට අවවාද කිරීමට ගත් උත්සාහයට පියපුතු විරෝධය පළ කළේය.

අගමැති බණ්ඩාරනායකගේ ලිපියක් රැගෙන එදා රත්නපුර මන්ත‍්‍රී පළාත් පාලන හා සංස්කෘතික අමාත්‍ය ජයවීර කුරුප්පු මහතාද වලව්වට ආවේය.
‘‘අපේ පී. එම්. කියනවා සරත්ට අපේ පක්‍ෂයට බැඳෙන්න කියලා. එයා කැමතිනම් හෙට වුණත් රත්නපුරේ ආසනේ බාර දෙන්න කැමතිලූ’’
‘‘ඇමැතිතුමා, මං දේශපාලනය කරන්නෙ මගෙ හෘදය සාක්ෂියට එකඟවයි. ඒක වෙනස්කරන්න මටවත් බෑ සරත් දේශපාලන තනතුරු සහ වරදාන ප‍්‍රතික්‍ෂප කළේ එසේය.

තවත් බලා නොසිට තම ශක්තියෙන් උපරිම ඵල නෙලාගත යුතු යයි සරත් අප්පොට සිතිනි. ඒ නිසාම 1957 දී කුරුවිට කෝරලයේ උඩපත්තු ගම්සභාවේ පුස්සැල්ල සම සමාජ බළකොටුව එරෙහිව කොමියුනිස්ට් පක්ෂයෙන් සරත් ඉදිරිපත් විය.
පුස්සැල්ලේ ඒ. ඞී. කේ. චන්ද්‍රසේකර කපු මහත්තයා පරදා අලූතින් සටනට ආ සරත් අප්පො එම ඡන්දයෙන් දිනුවේය.
මේ කොමියුනිස්ට් බීජ රත්නපුරේ පැළ වුණොත් දිස්ත‍්‍රික්කයම විනාසයි’ යන සාවඥ වදන් සරත්ගේ ජනප‍්‍රියතාව හමුවේ ගොළුවිය.
‘‘ඔන්න සරත් අප්පෝ එනවා’’
තමන්ට පදවාගන ආ රිය වංගුවෙන් මතුවන විට ගැමියෝ සතුටින් කෑගැසූහ. සරත් වාහනයේ වේගය අඩුකොට ගැමියන් හා කතාබහ කළේය. නගරයට යන්නවුන් එහි නංවාගත්තේය. කොල්ලො කුරුට්ටෝ මඩ නාවර පිටින්ම වලව්වේ අප්පොගෙ රියේ නැඟ ආඩම්බරයෙන් එහා මෙහා ගියහ.

එහෙත් අවාසනාවක මහත!
එක්නැලිගොඩ මිල්ලවිටිය වලව්වේ පැරණි ගේට්ටුව පමණක් ගම්මුන්ට විවෘත නොවීය. පුතේ අපේ හත්මුතු පරම්පරාවක උදාවිය අඩුකුලේ එවුන් වලව්වේ පස්ස පැත්තෙන් මිසක් ඉස්සරහින් ඇතුළට වැද්දගත්තෙ නෑ. මේ පුටුවල ඉන්ඳව ගත්තෙ නෑ. අපට අවනම්බු කරන්න නම් එපා රටේ මහත්තයා කරදඬු උස්වූ පුතුගෙන් ඉල්ලා සිටියේය.

‘අඩුකුලේ වුණත් එයාලත් අපි වගේ මිනිස්සු අප්පච්චි. එයාල ඉඳගත්තම පුටු කැඩෙනවායැ’’ පුතාගේ පිළිතුරයි.

පුෂ්පනාත් ජයසිරි මල්ලිකාරච්චි

A day in the life