අප්රෙල් 1 - දිනපොත.

මේ දවස් වල පලාත් පාලන මැතිවරණය මාධ්‍යට අමතක වෙලා. මැතිවරණයට ඉදිරිපත් වුන අපේ හිතවත්තු නිහඩ වෙලා. ඒ අතරේ රනිල් මහත්තයා නම් ප්‍රවෘත්ති මවනව. තෙල් අඩුකරනවා. ඒ ගමන්ම ඛනිජ තෙල්  සංස්ථාවට ප්‍රහාර එල්ල කරනවා. පන්දම පත්තු කර ගත්ත නිරුවත් මානවයා නන්නන්තාර වෙලා.

1956 බලයට ආපු බණ්ඩාරනායක මහත්තයට වැඩ වර්ජන පෝලිමකට මුහුණ දෙන්න සිද්ධවුනා. වෘත්තීය සමිති බොහොමයක බලය තිබුනේ වාමාංශික පක්‍ෂවලට.ආචාර්ය එන්.එම්; පෙරේරා, කොල්වින් ආර් ද සිල්වා වගේ අය විපක්‍ෂ බලවේග. “ බණ්ඩාරනායක මහත්තයා නොමරා මැරුවේ “ ඒ වර්ජණ රැල්ල. අන්තිමේදී එතුමා ඝාතනය කලෙත්  එතුමා බලයට පත් කරන්න උදව් වුන බලවේග.මට නම් හිතෙන්නේ එතුමාගේ ප්‍රතිසංස්කරණ ඔරොත්තු නොදුන් බලවේග විසින් එතුමාගේ පාලනය අවසන් කලා කියලා

වර්ථමානයේ ආපස්සට හැරෙමින් තියන ඉන්ධන බෙදා හැරීම ඒ කාලේ තිබුනේ බ්‍රිතාන්‍ය සමාගම් කිහිපයක් අතේ. ෂෙල් , කල්ටෙක්ස් , එසෝ සමාගම් එදා වෙළදපලේ හිටියා.ඛනිජ තෙල් සංස්ථාව ඇති කලාට පස්සේ එම සමාගම් තම ව්‍යාපාරික කටයුතු අත්හැරලා දැම්මා.විදේශීය වශයෙන් විරුද්ධවාදීන් පිරිසක් ඇති කරගත්තත් සමාජවාදී රටවල් එදා පිහිටට හිටියා. එදා ඉදන් දේශපාලන හිතවතුන්ගේ ව්‍යපාරයක් බවට පත්වු ඛනිජ තෙල් සංස්ථාව පාඩු ලබන්න පටන් ගත්තා. අද එය යලිත් පරණ තිබු තැනට පත්වෙමින් තියෙනවා.

ජනසතුව ජනප්‍රිය මාතෘකාවක් බවට පත්වෙලා තිබුන ඒ යුගයේ වැවිලි කර්මාන්තය, ප්‍රවාහණය වැනි ක්‍ෂෙත්‍රයන් ජනතාව සතුවුනා.ඇත්තෙන්ම වුනේ දේශපාලනඥයන් සතුවීම. දේශපාලන හෙන්චයියන්ගෙන් මේ ආයාතන පිරී ගියා. එවුන්ට ආයතන ගැන හැගීමක් තිබුනේ නැහැ. සමාජවාදී රටවල සිදුකෙරුන ජනසතුව ආකෘතියකට ගත්තත් අපේ රටේ එය සාර්ථක වුනේ නැහැ.

සිරිමාවෝගේ යුගයෙන් පස්සේ 1970 – 1977 න් පස්සේ විවෘත ආර්ථිකය ආවා.

වෘත්තීය සමිති මෙහෙවන්නේ දේශපාලන පක්‍ෂ විසින්. වෘත්තීය අරගල වලට වඩා ඒවායෙන් කෙරෙන්නේ ඒ ඒ දේශපාලන පක්‍ෂ බලයට පත් කර ගැණීම සදහා මග එලි කිරීම. එම අරමුණු උදෙසා ජනතාව පීඩනයට පත් කිරීම ඔවුන්ට වැදගත් වන්නේ නැහැ.  අදවන විට ජනතාවගේ මනස වෘත්තීය ක්‍රියාමාර්ග සදහා අවතීර්ණ වන්නන්ට අනුකම්පාවක් , සහයෝගයක් දක්වනු වෙනුවට ඔවුන් .ගැන ඇත්තේ කලකිරිමක්.

Notes of imaginary

ලන්ච් සීට්

මම දිනපොත ලියන්න පටන් ගත්තේ කොයි වෙලාවේ නතර වෙයිද දන්නේ නෑ කියලා හිතාගෙන. පුංචි බ්රේක් එකක් ඇවිත් දැන් යාථා තත්වයට පත්වෙමින් ඉන්නවා.

ලොකු ලොකු දේවල් හිත හිතා ඉන්න කොට පුංචි එකෙක් කිව්ව කතාවක්  මතක් වුනා.

එක එක කාලෙට එක එක සංකල්ප එනවා. එනවා වගේම නැතිවෙලත් යනවා. ප්‍රායෝගික නූනාම ඒවා පවතින්නේ නැහැ. මේ කතාව පටන් ගන්නේ කෑම පාර්සල් ඔතාගෙන එන පොලිතීන් කොළ ගැන. අපි සිංහල භෂාවෙන් “ ලන්ච් සීට් “ කියන්නේ !!.

පොලිතීන් සීමාකරන්න ඕන කියලා ලොකු අඩහැරයක් තිබුනාගේ සිරිසේන උන්නැහේගේ රාජ්‍ය පාලන සමයේ. ඉතින් ඒ කාලේ පාසල් වල දරුවන්ට තමන්ගේ දිවා ආහාරය ගේන කොට විකල්පයක් භාවිතා කරන්න සිද්ධවුනා. මේක අකුරටම කෙරෙන්න ඕන කියලා පාසල්වල නියෝගයක් පනවලා තිබුනා. ඔය මම කියන පාසලේ කෑම පාර්සල් පරීක්‍ෂණයට ‍ගුරුවරයෙක් වෙන් වෙලා හිටියා

 එතුමා පාර්සල් පරීක්‍ෂා කරමින් යනවා දිනපතාම. මුළු පාසලේම ලන්ච් සීට් භාවිතයෙන් ඉවත් වෙලා. ඒත් ලමයි දෙන්නෙක්  විතරක් මේ වැඩේ අත්හැරලා නැහැ. කොයිතරම් අවවාද කලත් මේ දෙන්නා පිලිගන්නේ නැහැ.ඒ මදිවට මේ දෙන්නා ශිෂ්‍ය නායකයෝ. අමුතු වරප්‍රසාද  මේ දෙන්නට විතරක් තියෙන්න බැහැනේ. එහෙම හිතාගන විදුහල්පතිතුමාට පැමිණිලි කරන්න හිතාගත්තා.

සර් ගේ ක්‍රියාකලාපය නිරීක්‍ෂණය කරගෙන හිටු පොඩි එකෙක් සර් ලගට ඇවිත් කියාපි  “ ඔය අයියලා දෙන්නා සර් කියන නියෝගය පිලිපදින්නේ නැහැ සර් “ කියලා ““ඇයි එහෙම කියන්නේ ?.“ ඇයි සර් දන්නේ නැද්ද අර වැසිකිලිවල කැපුවේ කවුද කියලා   ?. එතකොට මතක් වුනා මේ දෙන්නා නේද ? කියලා. “සර් විසිපන්දහක් ඉල්ලපු වැඩේ මේ දෙන්නා කරලා දුන්නේ හත්දාහට. පොඩි එකා කිව්වා.

රුපියල් දහඅට දාහක් ආගිය අතක් නෑ.

කුඩු කෑ විත්තිය යට ගිහින්. ළමයි දෙන්න ලන්ච් සීට් එකේම තාමත් කෑම ගේනවා.

notes of imaginary