සිංහල බෞද්ධ ජනතාවගේ ඉමහත් ගෞරවයට, පූජාවට නිමිති වී තිබෙන උසස්ම පින්කමක් ලෙස කඨින පිංකම හැඳින්වීම වටී.
කඨින පූජාව යන්න ශ්රී ලාංකීය සමාජය තුළ මුල්බැසගෙන ඇති උත්තරීතර වචනයකි. එතරම් ශ්රී ලාංකීය ජනහදවත් තුළ සදානුස්මරණීය වන්නට හේතුකාරණාවක් ඇත. කඨින චීවරයක් මහා සංඝරත්නයට පූජා කිරීමෙන් ලැබෙන ආනිසංස කඨිනානිසංස නම් වේ. වර්ෂය පුරාම චීවර පූජාව කිරීමට හැකියාව තිබුණත් කඨින චීවරයක් පූජා කිරීමට හැකි වන්නේ එක් විහාරස්ථානයක වර්ෂයකට එක් වතාවක් පමණි. ඒ නිසා මෙහි සුවිශේෂත්වයක් ඇත. කඨිනය යන වචනය පිළිබඳව අර්ථ කීපයක් ඇත. ඒ අතර තද බව, ගොරෝසු බව, මුවහත් බව, ස්ථිරසාර බව, නොසැලෙන බව, සෘජු බව, කම්පා නොවන බව, තියුණු බව ආදිය දැක්විය හැකිය. අනෙක් කුසලයන්ට වඩා කඨින චීවර පූජාමය කුසලය ප්රබල වේ. බුදුසසුනේ සඳහන් අට මහා පිංකම්වල පළමු පිංකම වන්නේ මේ කඨින චීවර පූජාවයි.
පංචානන්තරිය පාප කර්ම හැර වෙනත් සෙසු අකුශල කර්ම ප්රබල කුසලකර්ම වලින් වැසිය හැකිය “කුසලෙන පිථියති” යන්නෙන් දැක්වෙන්නේ එයයි. කඨින පිංකම වැනි ප්රබල කුසලකර්ම සිදුකර ගැනීමෙන් තමා කළ සෙසු අකුශල කර්ම පවා වෙනස් විය හැකිය. කඨිනය යන්නට ගොරෝසු යන අර්ථය දක්වා ඇත්තේ ඉන්දියාවේ ශීත කාලගුණික තත්ත්වයට වස්ත්ර සකස් කරගත යුතු බැවිනි. ගොරෝසු වස්ත්ර නොමැති වුවවොත් අධික ශීතල නිසා රෝගී විය හැකිය. “සීතස්ත පටිඝාතාය” යන්නෙන් දැක්වෙන්නේ සීතලට ඔරොත්තු දීම සඳහාය.
වස්කාලය යනු වැසි කාලයයි. එදා ඉන්දියාවේ වැසි කාලයේදී අනෙක් ආගමික පිරිස් එක් තැනෙකට වී ඔවුන්ගේ ආගමික කටයුතු කළහ. භික්ෂූන් වහන්සේලා සුපුරුදු ලෙස චාරිකාවේ යෙදුනහ. එම අවස්ථාවේ අනෙක් ආගමිකයන්ගෙන් විවිධ චෝදනා එල්ලවිය. පක්ෂීන් පවා වැසිකාලයේදී කෑම සොයාගෙන එක් තැනෙකට වී හිඳිති. සියලු සත්ත්වයන්ට මෛත්රී කරන්නට උගන්වන ගෞතමයන් වහන්සේගේ ශිෂ්යයන් කුඩා සතුන් පාගමින් අලුත් තණ පාගමින් වැසි කාලයේ සැරිසරණ බවයි. එම කාරණාවන් හා තවත් කාරණාවන් හේතුකොටගෙන බුදුරජාණන් වහන්සේ විසින් භික්ෂූන් වහන්සේලාට වස් කාලයේ එක්තැනෙකට වී ආගමික කටයුතු කරන්නැයි අනුදැන වදාළහ. එනම් “අනුජානාමි භික්ඛවේ වස්සානේ වස්සං උපගත්තුං” ‘මහණෙනි වර්ෂා කාලයෙහි වස් වසන්නට නියම කරමි’. යනුවෙන් අවසර දුන්හ. ඒ බුද්ධ නියමයන් අනුව අදට වසර 2500 කට වැඩි කාලයක් ගත වෙලත් උන්වහන්සේගේ අනුශාසනාව ඒ අයුරින්ම ක්රියාත්මක වීම කෙතරම් විශ්මයජනකද?
නිලෝකයේ වෙහෙර විහාරස්ථාන ඇති බෞද්ධ සැදැහැවතුන් සිටින හැම රටකම බොහෝ විට වස් කාලයේ වස් පින්කම් කෙරෙනු ඇත. අවසානයේ කඨින පිංකමද සිදුවේ. දැන් දැන් කඨින පිංකම පිළිබඳව දැඩි උනන්දුවකින් ක්රියාකරනු ලක්නට ලැබේ. ශ්රී ලංකාවේ කඨින පිංකම සෑම විහාරස්ථානයකම උත්කර්ෂවත් අන්දමින් පැවැත්වීමට ගිහි-පැවිදි උභය පාර්ශ්වයම සංවිධානය වෙති. එක් විහාරස්ථානයක මූලික වී කඨින පිංකමක් භාරගැනීමද දුෂ්කර කරුණක් වී ඇත. ඒ එතරම්ම පිරිසක් කඨින පිංකම් භාරගත් ලයිස්තුවේ සිටීම නිසාය.
කඨින චීවරයක් අනුදැන වදාරන්නට විශේෂ සිදුවීමක් ඇත. එනම් බුදුරජාණන් වහන්සේ සැවැත්නුවර ඡේතවනාරාමයේ වැඩවෙසෙන සමයේ පාවා නුවර වැඩවෙසෙන භික්ෂූන් වහන්සේලා 30 නමක් සැවැත්නුවරට වඩින්නට ගමන ආරම්භ කළහ. උන්වහන්සේලාගේ බලාපොරොත්තුව වූයේ බුදුරජාණන් වහන්සේ වැඩ වෙසෙන සැවැත්නුවර ඡේතවනාරාමයේ වස් කාලය ගතකිරීම සඳහාය. එහෙත් උන්වහන්සේලාට නියමිත දිනට සැවැත් නුවරට ළඟාවීමට නොහැකි වූහ. ඒ නිසා සාකේත නම් නුවර වස් කාලය ගත කළහ. උන්වහන්සේලා එම වස් කාලය ගතකළේ බුදුරජාණන් වහන්සේ දැක ගන්නට නොලැබීමේ කනස්සල්ලෙනි. වස් තුන් මාසය අවසන් වූ විට එම ස්වාමීන් වහන්සේලා යළිත් වරක් සැවැත්නුවරට වඩින්නට ගමන ආරම්භ කළහ. අතර මගදී මහ වැසි පතිත වීම නිසා ගොහොරු මඩ සහිත බිමෙහි වැසි ජලයෙන් තෙත්වූ වස්ත්ර වලින් යුතුව ඡේතවනාරාමයට වැඩම කළහ.
එම භික්ෂූන් වහන්සේලා බුදුහිමි වැඳ පිළිසඳර කතාවෙහි යෙදුනහ. වස් කාලය කරදරයක් නැතිව ගත කළාද? සමගියෙන් විවාද නැතිව සතුටින් ගත කළා දැයි බුදුරජාණන් වහන්සේ ඒ භික්ෂූන් වහන්සේලාගෙන් විචාලසේක. එහිදී භික්ෂූන් වහන්සේලා සඳහන් කළේ ස්වාමීනි අප සමගියෙන් විවාද නැතිව සතුටින් වස්කාලය ගතකළ බවයි. එහෙත් අප සැවැත්නුවරට වැඩම කරන විට මහ වැසි ඇදහැලීම නිසා අතරමග මඩෙන් හා වැසි ජලයෙන් පීඩාවට පත්වූ බවත් තෙත් වූ සිවුරුවලින් යුතුව පැමිණි බවත් දැන්වූහ. එවිට මහාකාරුණික බුදුරජාණන් වහන්සේ ඒ ගැන සිතා තවත් සිවුරක් තිබුණා නම් මේ ආකාරයේ දුෂ්කරතාවයකට පත් නොවන බව සලකා වස් වැසූ භික්ෂූන්ට කඨින චීවරයක් ලබාගන්නට අවසර දුන්හ.
කඨිනයෙහි බලසම්පන්න භාවය පහත ගාථාවෙන් දැක්වේ.
පඨවිරිව න ජාතුකම්පතේ – න චලති මේරුරිවාතිවායුනා
වජිරම්ව න භිඡ්ජතේ ඝනං – තමිධමතෝ කඨිනන්ති වුච්චති
එනම් මහ පොළොව සේ ස්ථිර වූ කුසලකර්මයකි. එම කුසලය මහාමේරු පර්වතය සුළඟින් නොසෙල්වෙන සේ නොසැලෙන පිංකමකි. එසේම වජ්ර පර්වතය සේ බිඳිය නොහැකි වූ කුසලයකි.
දෙපට සිවුර, තනිපට සිවුර, අඳන සිවුර යන තුන් සිවුරෙන් කැමති චීවරයක් කඨිනය සඳහා පූජා කළ හැකිය. මසා නිමකළ චීවරයක් මෙන්ම චීවරයක් වශයෙන් සකස් නොකළ චීවරයකට ප්රමාණවත් වස්ත්රයක් (දුස්සං) වශයෙන් පූජාකළ හැකිය.
අටමහා කුසලයන් වන්නේ
කඨිනට්ඨ පරිඛාරං – වාසදානං ච උත්මං
බුද්ධප්පමුඛ සංඝස්ස – දානං ධම්මස්ස ලේඛනං
ඛෙත්තදානං ච බුද්ධස්ස – පටිමාකරණම්පි ච
කරණං වච්චකුටියා – අට්ඨ පුඤ්නි වුච්චරේ
එනම්,
1. කඨින පූජාව
2. අටපිරිකර පූජාව
3. උතුම් ආවාස කරවා පූජා කිරීම
4. බුදුපාමොක් මහ සඟනට දන්දීම
5. දහම් පොත්පත් ලියවීම
6. කෙත්වතු පූජා කිරීම
7. බුද්ධ ප්රථිමා කරවීම
8. වැසිකිළි කැසිකිළි කරවීම
දැක්විය හැකිය.
මෙහි පළමු පිංකම වන්නේ කඨින පිංකමයි. ඒ අනුව එහි ප්රබල බව සිතාගත හැකිය. කඨින චීවර පූජාව සමගින් අතිරේක පිරිකර පූජා කිරීමද සිදුවේ. ඒ සඳහා කැමති කෙනෙකුට ඉඳිකටුවේ සිට විහාරස්ථානයට අවශ්ය කරන පුද පිරිකර පූජා කළ හැකිය.
කඨින පිංකම පිළිබඳ සඳහන් කරනවිට නාගිත මහරහතන් වහන්සේගේ නම අනිවාර්යයෙන්ම සඳහන් කළ යුතුය. බුදුරජාණන් වහන්සේ එක්තරා අවස්ථාවකදී ඒහි භිCඛු භාවයෙන් පැවිදි වූ මහරහතන් වහන්සේලා 500 නමක් අනෝතත්ත විල්තෙරට එක්රැස් වන්නැයි සිහිපත් කළහ. එම මහරහතන් වහන්සේලා අතර පෙර බුදු-පසේබුදු මහරහතන් වහන්සේලාට කළ කුශල කර්මයක් ඇත්දැයි ඇසූහ. එහිදී නාගිත මහරහතන් වහන්සේ පෙර ජාතිවලදී කළ කඨින පිංකම්වල හා අනෙකුත් පින්කම් ගැන විස්තරයක් කළහ. ඒ අනුව,
“කඨින දානං දත්වාන – සංඝේ ගුණ වරුත්තමේ
ඉතෝ තිංසේ මහා කප්පේ – නාභිජානාමි දුග්ගතිං”
උත්තම ගුණ ඇති මහා සංඝරත්නයට කඨිණ චීවර දානය පූජාකර කල්ප තිහක් දුගතියෙන් තොරවූ බව හා තවත් ආනිසංශ ගෙනහැර දැක්වීය.
මෙසේ බලන විට නිවන් දකින ආත්ම භාවය දක්වාම විශිෂ්ට වූ මනුෂ්ය සම්පත් ලැබීම සඳහා කඨින පිංකම හේතුවේ. කිසිදු අඩුවක් නොමැති ශ්රේෂ්ඨ මනුෂ්ය ජීවිතයක් සඳහා මෙන්ම දිව්ය ආත්මභාව ලැබීමටද කඨින පිංකම් බලපානු ඇත. එපමණක් නොව සදාකාලික සැපත, උතුම් නිර්වාණ සම්පත්තිය උදාකර ගැනීමට මේ උතුම් කඨින පිංකමේ බලය හා ශක්තිය ද හේතුවේ.
තෙරුවන් සරණයි...!!!
උපුටාගැනීමකි.
.jpeg)
