ජල්බරියක් !.

දවස - මාර්තු 17
වෙලාව 1.30 ට - පාසල් අවසන් වන වෙලාව.
ප්‍රාථමික විද්‍යාලයක්.
නම කියන්න හොද නැහැනේ . විද්‍යාලයේ කීර්තිනාමයට හොද නැහැනේ
ප්‍රාථමික විද්‍යාලයක ලොකු ළමයි නේ හතර වසරේ ඉන්නේ.
මේ අයියලා පාසල අවසන් වෙලා බෑග් එල්ලගෙන පාරට බහින කොට ගුරුභවතෙක් මිදුලේ තිබුන පයිප්ප බට ටිකකුයි සිමෙන්ති බෑග් භාගෙකුයි ශාලාවක් ඇතුලට දාන්න කියලා.
මේ පුංචි අයියලට ගුරු නියෝගය පිටු දකින්න බැරිවෙලා.
ඒ වැඩේ නිම කරලා පාරට එන කොට පාසල් බස් රථය පිටත් වෙලා.
බස් රථයේ රියදුරු මාමා හිතුවළු හවස පන්ති කියලා.
බස් රථය එනකම් පාරේ බලා ගෙන හිටපු සීයට පණිවිඩය තියලා රියදුරු මාමා ඉගිළුනා.
පන්ති තියෙන බවක් ගෙදරින් පිටත් වෙන කොට නොකිවු නිසා සීයාට ගින්දර පත්තු වෙලා.
මුණුපුරා ගෙදර ආවේ නෑ නේ.
මේ මනුස්සයා මොනවා කර ගන්නවා ඇද්ද ? . පාරේ හරහා පැනලා අණතුරක් කරගනීද ? දහාක් දේවල් සීයට හිතෙනවා.
වාහනයක් අරගෙන කලබලෙන් මුණුපුරා හොයා ගෙන පාසල ගාවට යන කොට මුණුපුරා එයාගේ තවත් යාළු අයියා කෙනෙක් එක්ක අයිස් ක්‍රී්ම් එකක් කකා පාරේ අනිත් පැත්තේ වෙළද සැලක ඉන්නවා.
යාන්තම් දහඩිය නිමලා ගිඩි ගිඩිය පාලනය කර ගත්තා.
තව පොඩ්ඩෙන් සීයත් 1919 නලාව හඩවා ගෙන යනවා.

කතාව ඕක වුනත් පාසලට ගියාම පාසල් කාලේ දරුවන්ගේ වගකීම තියෙන්න ඕන ගුරුවරු අතේ .
විශේෂයෙන් වගකිව යුත්තා විදුහල්පති තුමා හරි තුමිය .
ඒ වගකීම බැහැර වෙලා.
දරුවෝ පසල් යන්නේ එන්නේ පාසල් බස්රථවල වුනාම ඒවා යන්නේ එන්නේ කිසියම් කාල සටහනකට.
හිතපු හැටියේ දරුවෙක් නතර කරගත්තම ඒ දරුවා ගෙදර යන්නේ කොහොමද ? කියලා ප්‍රාථමික ගුරු මොළ වලට අවබෝධයක් නැත්නම් ඒ මොළත් ප්‍රාථමිකයි.
ටිකක් හොයලා බැළුවා මොකක්ද මේ අයියලාගේ ශ්‍රමදානේ කියලා !.

ඒ ගැන නොලියා ඉන්නම්.
පෞද්ගලිකයි රහසිගතයි කියලා හිතාගෙන.

A day in the life