දිනපොත - මාර්තු 8

ඊයේ කාන්තා දිනය.ඊයේ විතරක් කාන්තාවන්ට මුල්ම තැන දීලා. අපේ රටේ කාන්තා ජනගහනය 52% ක් . අධ්‍යාපනයේ, රාජ්‍ය කාර්යාලවල නම් කාන්තා නියෝජනය පැහැදිලිව පේනවා. පෞද්ගලික අංශය ඇගළුම් කර්මාන්තයේ හා තාක්‍ෂණික කර්මාන්ත තුල කාන්තා නියේජනය ඉහලයි. ඒත් ක්‍ෂෙත්‍ර රැකියාතුල කාන්තා නියෝජනය තවමත් අවමයි. දේශපාලනයේ කාන්තාවන්ට නිදහසේ කටයුතු කරන්න ඉඩ දී ඇති බවක් පේන්නේ නැහැ. එයටත් නිදහසේ ඉදිරිපත්වන්න ඉඩ දිය යුතුයි.

අපේ රටේ පාලනය 1956න් පස්සෙත් 1977න් පස්සෙත් පැහැදිලි වෙනසක් සටහන් වුනා. 2023 ත් එවැනි වෙනසක් ඇතිවෙයි කියලා මම හිතනවා. මේ වෙනස පැහැදිලි ලෙසම කණ්ඩායම් කිහිපයක් බලවත් වීමක් ලෙසයි මම දකින්නේ. මින් සුළු ජාතීන් බලවත් වීමත් දේශපාලනයේ බලය සදහා කේවල් කිරීමත් නිර්මාණය වේවි.අස්ථාවර පාර්ලිමේන්තුවක් ඇතිවීමත් එක හොද දෙයක් .ජනාධිපති තනතුර ඒකාධිපති ස්වරුපය පාලනය වීමක්.

ඔය මට හිතෙන දේවල්.

අධ්‍යාපනය ගැන නොයෙක් දේවල් හිතෙනවා. පසුගියදා අධ්‍යාපන ඇමතිතුමාට කලබල වෙලා එතුමාගේ කතාවකදී කවිරත්න ඇමතිතුමියට ලිංගය අවභාවිතාවට පත්කරලා වදන් ප්‍රාහාරයක් එල්ල කලා.

 ග්‍රාම්‍ය වදන් පාර්ලිමේන්තුවටත් ඇවිත්. අසල්වාසි පාසලක විදුහල්පතිවරයෙක් සිසුවක අපයෝජනයට පත්කර රිමාන්ඩ්භාරයට පත්වු බවක් පලවුනා. ගුරුවරුන් වන හිමිවරුන් දෙපලකට එවැනි චෝදනා එල්ල වෙලා තියෙනවා. සමාජයට මොනවා වෙමින් පවතිනවාද ? කියලා හිතා ගන්න බැහැ.ගුරුවරු හිමිවරු ගෞරවණිය තනතුරු දරන්නන්.අපි පරම්පරා ගණනාවක් ඔවුන්ගේ යහ පැවත්ම , ඔවුන්ගේ යහපත් ආකල්ප ගැන , සාරධර්ම ගැන බලාපොරොත්තු ඇතිකරගෙන තියෙනවා. අද ඒවා දිනෙන් දින විනාශ වෙමින් පවතිවා. ඔවුන් කෙරෙහි අපේ පවතින ගෞරවය බැදීම වියකෙමින් පවතිනවා.

හෙට මොනවා හිතෙයිද ?.

notes of imaginary

දින පොත

මම දිනපොතක් ලියමින් සිටියා. ටික කලක් යන කොට මටත් නොදැනීම දින පොතේ සටහන් තැබීම නතරවුනා. අද  මාර්තු මාසේ  අටවෙනිදා. ඔච්චමට කියන්නේ අටවන ජනාධිපති කෙනෙක් අපිට ඉන්නේ කියලා.ඒ ඇටවිල්ලත් නරක නැහැ. දකුණු අතින් සූරලාම අරන් වම් අතින් ඩිංගක් බෙදනවා.

දින පොත ලියන්න පටන් ගන්න කොටම මතක් වුනේ එතුමා. මම පුළු පුළුවන් විදියට සටහන් තියන්න හිතාගෙන පටන් ගත්ත වැඩේ කොයි වෙලා වේ නතර වෙයිද දන්නේ නැහැ. දැන් වයසත් හොද නැහැ.

අතේ තියන ගානට ණය වෙලා හිටපු මට මේ දවස් වල හෙනහුරා ලබලා.අතට එන ගාන එතනම තිබියදී විදුලිය,ජලය,ටෙලිපෝනය, සහ බැංකු පොලියත් ඉහල ගිහින්. ඒ මදිවට ෆාමසියේ බිල හතර ගුණයකින් ඉහල ගිහිල්ලා. මහන්සිවෙලා හොයා ගන්න දේත් උදුරා ගන්න දේශීය ආදායම් කාරයෝ රත්වුන නිවේදන නිතර එවනවා. මේ එකක්වත් කපලා කොටලා වැය සංශෝධනය කර ගන්න බැහැ.අන්තිමට ආහාර වේල , ගමන් බිමන් ස්වයංක්‍රීයව කප්පාදු වෙලා.

අය අටවා ගන්න වෙහෙසෙ මහන්සිය , සැලසුම් ,බලාපොරොත්තු ඇතිකරගත්තත් ඒවා සක්‍රීය වෙන්නේ නැහැ. රටම ගල් වෙලා. IMF සිහිනය අවදි වෙමින් තියෙනවා.ඒකත් ණය ගෙවන්න ගත්ත ණයක් වුනොත් වැඩක් නැහැ. රටේ නිෂ්පාදණය ආනයනය වැඩි දියුණු වෙන ණයක් වුනොත් අටවන වැඩේට අරුතක් එකතු වේවි.

අම්මා තාත්තා සල්ලි නැතිව අසරණ වෙලා ඉන්න කොට හයහතර නොතේරෙන පුංචි එවුවෝ කෑ ගහනවා. කෑ ගහන එක ඉවසන්න බැරිම තැන පුංචි පුංචි තරවටු කරනවා.

මේවා බලාගෙන ඊයේ දවස ගෙවිලා ගියා. හෙට මොනවා වෙයිද ?.

notes of imaginary